177 



In 1913 kocht ik van I. Dörfler te Weenen een plant, die in den 

 catalogus aangeduid stond als Rume x ru thenicus Lonatschewskij. 

 Toen ik de plant ontving, las ik op het bijgevoegde etiket het vol- 

 gende: „RUMEX DOMESTICUS Hart ssp. n. RUTHENICUS 

 m . 1 foliolo penantii calloso. (fr.) Rossija Kijew In abruptis ad fl. 

 Dnepr prope Askold. meg. 26 VI 10 st. n. Leg. et det. A. Lonat- 

 schewskij." Daar de plant in 1910 verzameld was, had ik goede 

 hoop, dat de vruchten nog zouden kunnen kiemen. In 1914 zaaide 

 ik een flinke hoeveelheid vruchten en zij kiemden rijkelijk. Daar 

 ik weinig grond had om te kweeken, het ik de planten den eersten 

 zomer zeer dicht staan en ze bleven daardoor klein. In 1915 kon ik 

 slechts 5 wortels uitplanten. De grond, waarop de planten stonden, 

 was zeer vruchtbaar, de bladeren werden zeer groot, de bladschijven 

 tot meer dan 60 centimeter lang (zie num.mer 3196 van mijn her- 

 barium), maar de planten vormden geen stengel. In 1916 verplantte 

 ik de planten naar minder vruchtbaren grond. Nu eerst ontwik- 

 kelden zich de typische orientalis-'wort&\h\aderen en reeds m het 

 eind van April vormden ze alle 5 een stengel, die meer dan 2 meter 

 hoog werd. In het begin van Juli waren de pluimen reeds rijp (zie 

 nummer 3197 van mijn herbarium). Kort daarna stierven de boven- 

 aardsche deelen af en ik meende toen, dat de planten gestorven 

 waren, maar in 1917 hepen ze al weer vroeg in het voorjaar uit en 

 vormden dien zomer weer even flinke stengels als het vorige jaar. 

 In 1918 heb ik wegens ziekte de planten aan hun lot moeten over- 

 laten. Toen ik m 1919 mijn tuin weer bezocht, leefden er van de 

 planten nog 3, die dien zomer wederom zeer typisch bloeiden en 

 vrucht droegen. Deze 3 planten heb ik in 1920 weer op anderen 

 grond overgebracht, maar ze ontwikkelden weer evenals voorheen 

 stengels van ongeveer 2 meter hoogte, met alle kenmerken, die men 

 maar van Rumex orientalis verwachten mag (zie nummer 3929 van 

 mijn herbarium). 



Henrard (lit. 19) beschrijft de pluimen van Rumex orientalis 

 als zeer slank en voor zoo'n groote plant opvallend smal. Dit was 

 ook m hooge mate het geval bij de planten van mijn zaaiproef. Een 

 plant, die Kloos uit Gorinchem meenam en in Dordrecht in zijn 



Nederl.Kruidk. Archief. 1921. 12 



