185 



hoofdstengels met opgerichte of weinig uitstaande takken. De 

 wortelbladeren zijn lancetvormig, gegolfd en gekroesd, aan den voet 

 gemiddeld afgerond, variëerend tusschen wigvormig en zwak hart- 

 vormig. De bloemtrossen zijn niet of weinig bebladerd, alleen 

 onderaan onderbroken, naar boven aaneensluitend. De vrucht- 

 pluim is dicht. Het rijpe bloemdek is in vergelijking met dat van 

 andere Rumices gemiddeld groot, ongeveer 4 millimeter lang, op- 

 vallend rondachtig en gaafrandig, dikker dan bij de verwante soorten 

 Rumex domesticus enfennicus;\\et draagt op allekleppen een ronden 

 knobbel, op de zijdehngsche evenwel een kleinere dan op de voorste. 

 De langste bloemdekstelen zijn nog geen centimeter lang. Ik heb 

 hier die kenmerken genoemd, waarop ik uitzonderingen vond, die 

 ik hieronder zal vermelden. 



I. In alle opzichten normale planten kan men in ons land overal 

 vinden. De volgende nummers uit mijn herbarium zijn zulke plan- 

 ten: 3202 (Oosterend op Terschelling), 2519 (Amsterdam), 307 

 (Scheveningen), 306 en 625 (Rotterdam), 623 (Reuver). 



II. Tusschen de gewone planten vindt men evenwel dikwijls 

 planten met vruchtkleppen, die ongeveer 5 millimeter lang zijn, en 

 die ook reeds op het eerste gezicht door hun grootbloemigheid 

 opvallen, maar overigens geheel normaal zijn. In mijn herbarium 

 behooren hiertoe de nummers: 874 (Rotterdam), 880 (Driebergen), 

 872 (Oosterbeek). 



III. Een weinig meer afwijkende planten vond ik in 1913 op met 

 rivierbagger opgehoogden grond bij Rotterdam (nummer 877 van 

 mijn herbarium). De vruchtkleppen waren van normale grootte, 

 maar waren aan den top een weinig uitgetrokken en aan den voet 

 fijn getand. In 1914 heb ik vruchten van deze planten gezaaid en 

 van de vele jonge planten, die ik verkreeg, heb ik er 3 uitgeplant in 

 1915.Dewortelbladeren,die zich ontwikkelden, waren f orscher en don- 

 kerder groen dan die van deomstaandei?wwg:r-zaaisels,maarvertoon- 

 den denzelfden vorm (zie nummer 3204 van mijn herbarium). Tegen 

 de vruchtrijpte werden de planten zeer ernstig door zuringkevers 

 (Gastroidea viridula) aangevreten, maar toch was nog te zien, dat zich 

 de afwijking eenlgszins vertoonde. In 1916 heb ik de planten zich nog 



