186 



eens laten ontwikkelen en toen ook takken verzameld voor mijn her- 

 barium (nummer 3205). Dit jaar was duidelijk te zien, dat de planten 

 de afwijkende kenmerken weer vertoonden, maar opvallend minder 

 duidelijk dan bij de stamplant. Ik ben geneigd om de oorzaak hier- 

 van in de eerste plaats te zoeken in de bestuiving met andere Rumex 

 crispus. 



IV. Een andere afwijkende plant verzamelde ik in 1913 in een 

 moeras bij Driebergen (nummer 881 van mijn herbarium). Deze 

 plant viel niet alleen op, doordat de vruchtkleppen groot waren 

 (ongeveer 5 millimeter lang), maar ook doordat de bloemstelen 

 bijzonder lang waren, tot I^ centimeter lang. In 1914 heb ik van 

 deze plant vruchten gezaaid en van de 8 jonge planten, die ik kreeg, 

 was er één Rumex acutus (lit. 8). Van de andere 7 planten plantte 

 ik er 2 uit in 1915. De wortelbladeren waren normaal (nummer 3206 

 van mijn herbarium), de vruchtdragende stengels werden zóó door 

 zuringkevers {Gastroidea viridula) aangevreten, dat het onmogelijk 

 was ze goed te beoordeelen. Daarom heb ik de planten zich in 1916 

 nogmaals laten ontwikkelen. Niet alleen vertoonden ze nu onver- 

 anderd de afwijkende kenmerken van de moederplant, maar boven- 

 dien was de geheele vruchtpluim veel breeder en meer vertakt dan 

 bij de moederplant en bij de omstaande zaaisels van Rumex crispus 

 (zie nummer 3207 van mijn herbarium). Het verschil met de 

 moederplant is gemakkelijk te verklaren, want de moederplant 

 stond op moerassigen veengrond, het zaaisel daarentegen op 

 vruchtbaren tuingrond. Opmerkelijk was evenwel, dat de planten 

 wel vertakter, maar niet hooger waren dan de omstaande RumeX 

 crispus. 



V. In 191 1 vond ik op opgespoten grond tusschen Rotterdam en 

 I Jselmonde een viertal zeer op elkaar gelijkende planten van Rumex 

 crispus, die niet alleen afweken door de groote bloemdekken, maar 

 allermeest door hun vreemde wortelbladeren, die veel breeder 

 waren dan gewoonlijk, met de grootste breedte onder het midden, 

 dieper hartvormigen voet dan gewoonlijk en driehoekig spits boven- 

 deel en met minder kroezen rand. Ook bleken bij nader bezien de 

 hoofdstengel tot bovenin en de pluimtakken voor het onderste deel 



