188 



knobbels op de bloemdekken. In 1920 heb ik vruchten van deze 

 plant gezaaid en er ontwikkelden zich bladrozetten, die zich even- 

 eens onderscheidden door breede, vlakke bladeren. In 1921 heb ik 

 3 planten zich geheel laten ontwikkelen. Wel-is-waar weken de 

 planten opvallend af door geheel vlakke, breede, eenigszins zee- 

 groene bladeren, maar overigens was er niet de minste gelijkenis 

 met Rumex domesticus, en de planten waren, vooral in habitus en 

 consistentie der bladeren, echte Rumex crispus. 



VIII. In het voorjaar van 1920 kreeg ik uit den botanischen tuin 

 van Valencia i?Mmg.r- vruchten onder den naam van Rumex cordatus. 

 De planten, die ik er in den zomer van dat jaar uit kweekte, stonden 

 zeer gedrongen en bovendien was de bladvorm mij vreemd, zoodat 

 ik niet kon zeggen, met wat voor een Rumex ik te doen had. Ik trok 

 daarom de meeste planten uit en liet er 5 staan. Deze vormden nog 

 m October van hetzelfde jaar een stengel, maar zetten zoo gebrekkig 

 ^yucht, dat ik ook nu de planten nog niet kon benoemen (zie nummer 

 3947 van mijn herbarium). In 1921 heb ik de planten nog eens alle 

 5 laten uitgroeien en nu ontplooiden zich de eigenschappen zeer 

 schoon. Het werden manshooge planten, die in alle deelen zeer 

 forsch waren (ongeveer als Rumex onentalis), bloemdekken vormden 

 van gemiddeld 6 millimeter lengte en bladeren, die zeer breed 

 waren en met diep hartvormigen voet (bijna als bij Rumex ohtusi" 

 folius), maar die overigens echte Rumex crispus waren. Zie nummer 

 3940 van mijn herbanun^. 



IX. In 1910 vond ik aan de Maashaven te Rotterdam, onge- 

 twijfeld aangevoerd, een plant van Rimiex crispus, die dadelijk 

 opviel door de meerdere hoogte en de groote losse pluim met lange,, 

 onderbroken trossen ; bij nadere beschouwing ook door de langere 

 bloemstelen (dikwijls meer dan 1 centimeter) en de grootere, veel 

 meer driehoekige bloemdekken (zie de nummers 299 en 300 van 

 mijn herbarium). 



In 1911 zaaide ik vruchten van deze plant. Ze kiemden rijkelijk 

 en ik kreeg veel jonge planten, die te gedrongen stonden om over 

 den bladvorm te kunnen oordeelen. In 1912 plantte ik een flink 

 aantal wortels uit (zeker meer dan 20, maar ik teekende destijds het 



