202 



bereikbaar zijn — ik kreeg de Schedulae Criticae ter inzage door 

 de hulpvaardigheid van Dr. A, Th el lung te Zurich — en omdat 

 ze toonen, dat de variëteiten van Wallroth niet hetzelfde zijn als de 

 in ons land voorkomende ondersoorten en ook niet overeenkomen 

 met vele beschrijvingen, die men in verschillende flora's vindt. 



Bij Wallroth lezen we dan: 



a vulgaris W. callo lineari-oblongo laevi, ramulis patentibus. 



j8 pycnocarpos W. valvulis ovato-oblongis, corrugatis, ramulis 

 divancato-patentibus. 



Bij a geeft Wallroth vele synonymen, die aantoonen, dat het 

 de gewone, meestal beschreven Rumex conglomeratus is, bij (i geeft 

 hi] slechts als synonym: ,,R. divancatus ThuiUier. par. II, I82excl. 

 syn." en „R. Winterlii auct. herb. Mert." 



Ik wil er den nadruk op leggen, dat ik tusschen de door mij op 

 bladz. 201 genoemde ondersoorten a en P geen verschil vond in de 

 knobbels van het vruchtdragend bloemdek. Beide hebben nu eens 

 rondachtiger dan weer langwerpiger knobbels, nu weer grootere, dan 

 weer kleinere. In één bloemhoopje vindt men gladde en gerimpelde 

 knobbels. De bloemdekken, die we zien afgebeeld door Beek in 

 Reichenbachs Icones (lit. 27), maken mij de ondersoorten nog 

 minder duidelijk dan de beschrijvingen, want zulke bloemen vindt 

 men steeds bijeen in hetzelfde bloemhoopje: de lange ontstaan 

 uit de tweeslachtige bloemen, de korte uit de vrouwelijke. 



In 1912 heb ik vruchten gezaaid van de ondersoorten o. en P (van 

 de nummers 357 en 363 van mijn herbarium). De zaaisels groeiden 

 op onder dezelfde omstandigheden en toen de planten in 1913 

 vrucht droegen, waren de verschillen nog opvallender dan bij de 

 stamplanten. De ondersoort a bloeide eenige weken later dan de 

 ondersoort p. 



Bij Ascherson en Graebner (lit. 1) vinden we een variëteit 

 atripurpureus vermeld met de ,,Blattstiele und Blattnerven dunkel- 

 purpurn". Dit lijkt me een overeenkomstige variëteit te zijn als 

 Rumex sanguineus genuinus (§ 8) en Rumex obfusifolius discolor 

 (§ 10) en men verwarre deze variëteit dus niet met de bij ons voor- 

 komende planten met donkerroode pluimen. 



