203 



§ 10. RUMEX OBTUSIFOLIUS 



Ondersoorten. Rumex obtusifolius komt in ons land in twee 

 duidelijke ondersoorten voor, die ook in een groot deel van Europa 

 schijnen voor te komen en waarover de verschillende schrijvers het 

 tegenwoordig in hoofdzaak wel eens zijn. De eene is als Rumex 

 sylvestris beschreven door Wallroth (lit. 32), die de andere onder- 

 soort als de echte Rumex obtusifolius van Linné beschouwde. De 

 andere ondersoort werd door Grenier (lit. 15) beschreven als 

 Rumex Friesii, omdat hij de Rumex sylvestris van Wallroth als 

 de echte Rumex obtusifolius van Linné beschouwde, en Grenier 

 benoemde deze ondersoort naar Fries, omdat Fries haar reeds als 

 Rumex divaricatus had beschreven. Om hun buitengewone duide- 

 lijkheid verdient het mijns inziens aanbeveling deze ondersoorten 

 met hun oudste binaire namen te benoemen. Ik noem het onder- 

 soorten, omdat ze zich geheel gedragen als soorten, slechts met dit 

 verschil, dat hun bastaarden fertiel zijn, zoodat op plaatsen, waar ze 

 dooreengroeien, allerlei tusschenvormen ontstaan, waardoor ze niet 

 meer te scheiden zijn en men zich tevreden moet stellen met de 

 planten als Rumex obtusifolius te benoemen. 



Een zeer lezenswaardige mededeehng omtrent deze ondersoorten 

 gaf reeds in 1876 R. von Uechtritz (lit. 31). Uit deze mededeehng 

 wil ik het volgende citeer en. 



„Rumex obtusifolius (L.) Fr. fi agrestis Fr.Novit II. lm west- 

 hchen und südlichen Europa, wie es scheint schon in Mitteldeutsch- 

 land, die herrschende Form, gegen Osten und Norden an Haufig- 

 keit schnell abnehmend; bei uns jedenfalls, wie dies Celakovsky 

 bereits für Böhmen nachgewiesen hat, bei Weitem seltner als R. 



obtusifolius L. a sylvestris Fries. Nov. II 



,,die von Fries für den wahren in Schweden gemeinen R. obtusi- 

 folius L. gehaltene Pflanze (R. sylvestris Wallr.) ist dagegen bei uns 

 sehr verbreitet und steigt, wenigstens in den Beskiden, wie auch 

 weiterhin in der Tatra bis in die tief ere Hochgebirgsregion ; so fand 

 ich sie z. B. mit R. alpinus L. auf der Barania noch bei ungefahr 

 1200 Meter. Man könnte den ausgepragten R. Friesii Gr. et G. 

 recht wohl als besondere Species auffassen, aber er sowohl als R. 



