210 



te zijn. Wall roth voegt aan de beschrijving van bovengenoemde 

 variëteiten de volgende opmerking toe: „Var. o in salicetis, ad 

 scrobes et rudera suburbiorum, in pratis et ad ipsas fluviorum ripas 

 irriguas abundat, ^ in ruderibus ad Heringen, unico, quem scio 

 apud nos, loco." Ook aan Trelease (lit. 30) is deze variëteit bekend. 

 Hij zegt: „War. discolor, Wallroth, with the stem purple and the 

 leaves very red veined, like beet leaves, is only an extreme color 

 form often not distinguishable in herbarium specimens." De uit- 

 drukking; ,,very red veined like beet leaves" typeert de variëteit 

 beter dan de termen ,,venis purpureis ' of ,,venis sanguineis". 



Mij is deze variëteit bekend, doordat ik in het voorjaar van 1920 

 zaden ervan ontving uit enkele botanische tuinen, maar niet onder 

 den naam van Rumex ohtusifolius. Van Aken en Lyon kreeg 'k hel 

 onder den naam van Rumex sanguineus, van Breslau als Rumex 

 conglomeratus x ohtusifolius . 



De zeldzaamheid van deze variëteit is oorzaak, dat sommige 

 schrijvers de variëteit discolor van Wallroth hebben meenen te 

 herkennen in planten met roode vruchtpluimen,die dikwijls ten deele 

 roode bladeren hebben. Dit is ongetwijfeld het geval bij Ascherson 

 en Graebner in hun Synopsis (lit. 1) en bij Jansen en Wachter 

 in jaargang 1913 van dit tijdschrift (lit. 20). Zulke roodpluimige 

 planten zijn bij ons algemeen bij Rumex Friesii en komen nu en 

 dan ook voor bij Rumex silvester. Jansen en Wachter (Ut. 20) 

 zeggen van deze variëteit: „Tevens viel ons op, dat in den regel de 

 bloeiwijze van dergelijke planten slecht ontwikkeld was." Ze duiden 

 hier ongetwijfeld op een bij ons algemeen voorkomende ziekte van 

 Rumex ohtusifolius, waardoor soms ook andere soorten aangetast 

 zijn en waarvan ik den naam en de oorzaak niet ken. Planten, die 

 deze ziekte in sterke mate vertoonen, zijn meestal normaal tot den 

 bloei; de laatste bladeren zijn opvallend glad, soms met gelen en 

 saamgetrokken rand, naar den top zijn de stengels steeds ge- 

 brekkiger ontwikkeld. Nu eens komt de pluim niet eens in bloei, dan 

 weer bloeit ze, maar vormt geen vruchten. Ten slotte wordt de geheele 

 plant helderrood. Deze ziekte komt evenwel dikwijls in veel gerin- 

 geren graad voor of slechts aan een gedeelte van de stengels van een 



