220 



ondersoort als Kloos eenige keeren bij Wormerveer vond, en 

 die ik ook bespreek in § 12. 



7. Anglia, Eiland, coll. E. C. Horrell 1918. Slechts zeer gebrek- 

 kig materiaal, waarover ik geen definitieve meening durf uit- 

 spreken. 



8. Anglia, Tingley, York, 1918. Dit is echte Rumex ohovatus, 



9. Anglia, Ware, Herts, coll. 1914. Een Rumex dentatus die zeer 

 gelijkt op de planten van deze soort, die Kloos bij Wormer- 

 veer vond. 



10. Anglia, Glasgow, R. Grierson, Aug. 1920 en 



11. Anglia, Bristol, Noel Sandwich, 1920. Deze vindplaatsen 

 zijn op één etiket vermeld, vergezeld van eenige fragmenten 

 van bladeren en onontwikkelde bloemen, die Rumex ohovatus 

 kunnen zijn, maar waarover ik verder niet durf oordeelen. 



Uit het bovenstaande blijkt ten duidelijkste, dat Thellung onder 

 den naam Rumex paraguayensis verschillende soorten samenvat, 

 die niet bijeen behooren en dat de descriptio emendata, die Thel- 

 lung van Rumex paraguayensis geeft, dus geen reden van bestaan 

 heeft. 



Het herbarium van Thellung verschaft mij evenwel nieuwe op- 

 gaven van vindplaatsen van Rumex ohovatus. Zeker schijnen mij 

 slechts de volgende. 



1. Nederland. West-KnoUendam, verz. door A. W. Kloos 1921. 



2. Duitschland (Rijnprovincie). Emmerich 1916, Neuss 1915, 

 Essen 1916, Uerdingen 1911 en 1915, alle verzameld door 

 Bonte. 



3. Engeland. Tingley, York, 1918. 



Op al deze vindplaatsen is Rumex ohovatus evenwel slechts 

 aangevoerd. Daarom zou het belangwekkend zijn te weten te komen, 

 waar het vaderland van deze soort is. Thellung meent, dat het 

 wel zeker is, dat de plant uit Zuid- Amerika komt. Hij maakt dit op 

 uit de planten, die met Rumex ohovatus samen aangevoerd worden, 

 vooral Oenothera argentinae. Ik heb groot vertrouwen in de scherp- 

 zinnigheid van Thellung, maar een eigen oordeel over de be- 

 trouwbaarheid van dergelijke gevolgtrekkingen in t algemeen heb 



