247 



zwakke tanding, die in Rumex sanguineus door de kleinheid der 

 bloemen onderdrukt wordt, in Rumex Sagorskii tot uiting komt. 

 (Zie blz. 263, Plaat II, fig. 5 en 6.) 



In verband met deze bloemdektandjes van Rumex Sagorskii wil 

 ik hier mededeelen, wat mijn meening is over de Rumex wippra- 

 ënsis die Jansen en Wachter als inlandsch vermelden in jaar- 

 gang 1913 van dit tijdschrift op bladzijde 127 (lit. 10). Ik heb 

 namelijk de twee exemplaren van Jansen en Wachter ter inzage 

 gehad en na nauwkeurig onderzoek houd ik hun plant van Kra- 

 lingsche Veer voor Rumex Sagorskii en de plant van den Bosch- 

 polder bij Rotterdam voor Rumex Schulzei (zie § 6). Evenwel heb 

 ik bij mijn laatste determinatie even getwijfeld of wij hier met te 

 doen zouden kunnen hebben met een bastaard van Rumex crispus 

 en een kleinbloemige Rumex Silvester. Aangezien echter deze laatste 

 nog nooit bij Rotterdam gevonden is, houd ik deze determinatie 

 voor zeer onwaarschijnlijk. Over de moeilijkheid van deze onder- 

 scheiding sprak ik reeds in het begin van deze paragraaf, en zal ik 

 ook nog iets zeggen in § 6. 



Reeds vroeger (lit. 6, blz 1 1 6) merkte ik op, hoe onwaarschijn- 

 lijk het is, dat tripelbastaarden te herkennen zullen zijn. Het is 

 niet te verwachten, dat i?Mwe%-bastaarden bij uitzaaiing van de 

 weinige goede vruchten, die ze ontwikkelen, constant zullen zijn. 

 De proeven, die ik in deze richting genomen heb, bevestigen dit 

 vermoeden geheel. Ik hoop hierop later terug te komen. Wordt dus 

 een bastaard met een der stamsoorten of met een derde soort be- 

 stoven, dan zullen de nakomelingen eveneens zeer verschillend 

 zijn en ook niet te onderscheiden zijn van splitsingsproducten van 

 den bastaard. Wanneer bovendien bij een bastaard of bij zijn na- 

 komelingen kenmerken optreden, die de stamsoorten niet vertoo- 

 nen (en ook dit heb ik bij zaaiproeven geconstateerd) dan zullen 

 op die wijze dikwijls tripelbastaarden nagebootst worden. Daar- 

 om heb ik in de interpretatie van zoogenaamde tripelbastaarden 

 niet het minste vertrouwen, zelfs al toonen ze zeer duidelijk de 

 kenmerken van drie soorten in zich vereenigd. 



Aangezien door verschillende omstandigheden de exetnplaren 



