125 



Behalve in de grootte der getallen in elke rubriek blijft 

 de verhouding in het meer of mindere bezoek voor alle 

 groepen hetzelfde. Bij 3, Vlaanderen, zijn de honigbijen 

 niet medegerekend, als zijnde geen inheemsche insekten. 



Ook in de keuze der kleuren komen de door mij ge- 

 vonden verhoudingen bij de hommels in het algemeen 

 met de reeds vroeger vastgestelde wetten overeen. Als 

 zoodanig breng ik in herinnering, wat K n u t h opmerkt in 

 zijne bloemenbiologische waarnemingen in Thüringen : 

 ,,1. Het insectenbezoek groeit aan naarmate de bloemen 

 meer in 't oog springen. 2. Door de roode, blauwe en 

 violette kleuren worden de insecten sterker aangelokt dan 

 door de witte en gele kleuren ; dit is vooral toepassehjk 

 op hoog ontwikkelde insecten (langtongige bijen), 3. Hoe 

 moeielijker de honig eener bloem kan bereikt worden, des 

 te hooger ontwikkeld zijn de insecten, die haar opzoeken". 

 (Cfr. Bot. Jaarb. VII. p. 51.) Ook in dit gedeelte van de 

 Tabel spreken de cijfers voor zichzelf; in het algemeen is 

 er niet zulk een groote wisseling ; alleen blijkt dat de 

 werksters het minst op paarse bloemen voorkomen en zich 

 iets meer tot de witte en gele aangetrokken gevoelen. 



Keeren wij nog even naar Tabel IV terug, dan kunnen 

 -we het hommelbezoek, bij mij door 24 soorten, vergelijken 

 met de door H. Muller in zijne Alpenblumen, p. 519 

 berekende waarden voor het hommelbezoek (23 soorten) 

 aan alpenbloemen. 



B B' H V W P 



18 33.5 38 1.5 3.5 1.5% 

 15.3 22.8 48.2 5.3 - 2.4 o/q 



Tegen deze voorstelling komt Mac Leodin verzet 

 (Bot. Jaarb. 1, p. 68 en p. 39). Hij merkt op: „wij weten 

 dat bloemenkeus van eene insectensoort of -groep afhangt 

 van de drie volgende factoren, Ie den graad van aanpassing 

 van de beschouwde insectensoort tot den bloemenarbeid, 



Ned. Kruidk. Archief 1922. 9 





A 



AB 



Nederland . 



1,5 



2 



Alpen . . 



1.5 



4.4 



