147 



vliegen en andere insekten en verkiezen bijv. de vlak in 

 de buurt staande Cirsium palustre-planten, waar zij meer 

 ongestoord kunnen genieten. Vooral Psithyrus-mannetjes 

 kunnen in zoo groot aantal de bloeiwijzen dier planten 

 bezoeken, dat zij elkander verdringen. En hierbij hebben 

 Ave een faktor, die men zeer moeilijk bij de bloemen- 

 biologische statistieken in rekening kan brengen, nl. 

 zooals reeds vroeger is opgemerkt, de veelvuldigheid der 

 bezoeken van iedere soort en ieder individu. In ons 

 land zijn B. terrestris en B. agrorum verreweg het 

 meest vertegenwoordigd, de eerste soort heeft trouwens 

 de sterkst bevolkte nesten. Zij zouden dus een hoofdrol 

 spelen in de w^isselwerking, die er tusschen bloemen en 

 hommels bestaat. Of moeten wij aannemen, dat de ver- 

 standigste hommels het meest invloed uitoefenen? Doch 

 welke onzer hommels zijn het hoogst ontwikkeld? Is het 

 B. hortorum met ruderatus, omdat zij de langste tong 

 hebben, of is het terrestris, die het alzijdigst in zijn keuze 

 is en bovendien door inbraak niettegenstaande zijn korte 

 tong bijna overal den honig weet te bemachtigen? In 

 het laatste geval zou zelfs mastrucatus het hoogste staan, 

 omdat die de meeste inbraken pleegt bij het grootst aantal 

 bloemen. Doch als de planten het van deze dieren moesten 

 liebben, dan konden ze de bloem-affaire wel sluiten, want 

 zij hebben bij dergelijke bezoeken louter verlies en geen 

 enkel voordeel. Zij zouden er toe medewerken, dat de 

 planten liever door zelfbestuiving zich zouden voortplanten 

 of parthenogenese beproefden of zelfs de geslachtelijke 

 voortplanting geheel afschaften. Vertoonen onze planten 

 reeds niet een neiging in die richting? 



Kunnen de langtongige hommels iets in den vorm van 

 de bloem wijzigen ? Indien de honig dieper kwam te liggen 

 of de bloemkroon langer werd, zouden zij tot vlinder- 

 bloemen worden en de hommel zou zich talrijke concurrenten 

 op den hals halen. 



