168 



N. van het Weerterbosch (Herb. J. en W. 13568—70). 

 Hierbij zijn de bladen langer dan de pluimen, die dus in 

 de zoden verborgen blijven en aan de plant het uiterlijk 

 geven der var. supina Hack. (deze is echter een alpenplant 

 met genaaide aartjes). 



Interessanter zijn de vormen met behaarde aartjes. 

 Valckenier — Suringar vestigde er het eerst de aan- 

 dacht op bij zijn onderzoekingen van de flora-der zandstui' 

 vingen bij Kootwijk. Hij meende ze te moeten determineeren 

 als de var. hispidula Hack. en als zoodanig komt ze sinds- 

 dien in herbaria en literatuur voor (Herb. J. en W. 13365). 

 Maar de var. hispidula treft men in bovengemelde Mono- 

 grafie aan als subvar. der var. vulgaris Koch, terwijl de 

 planten van Suringar blijkbaar tot de var. capillata Hack. 

 behooren. Deze determinatie kon ons dus niet bevredigen. 

 In samenwerking met Dr. R. de Li tardier e, die bezig 

 was de Festuca-vormen van N. Frankrijk en België te 

 onderzoeken, kwamen wij tot de conclusie, dat het een 

 onbeschreven vorm was, die voortaan genoemd wordt : 

 Festuca ovina L. subsp. eu~ovina Hack. var. capillata 

 Hack. fm. hispidispicula R* Lit. : met de volgende opmer- 

 king: glumis mucronatis, verisimiliter fe inter var. tenuifoliam 

 et var. vulgarem fa™ hispidulam ambigens (Herb. J. en W. 

 27302 — 3). Het zijn dus wel interessante planten, die 

 geenszins zeldzaam zijn. Zij komen langs de N. Veluwe 

 op de zandstuivingen, heidegronden en boschpaden veel 

 voor : Nunspeet, Leuvenum, Oud-Leusden ; Ootmarsum, 

 zelfs op aangevoerd zand langs de Vecht bij Uittermeer. 

 var. vulgaris Koch. 



Deze variëteit, die in Midden-Europa zeer algemeen is, 

 komt bij ons slechts zelden voor. Wij kennen ze alleen 

 uit Z. Limburg (bijv. Wolfshaag 1 7438). Zij heeft eveneens 

 haarfijne bladen, maar onderscheidt zich dadelijk door de 

 lange naalden en iets losser pluim. Nu zijn de vormen 

 van F. ovina uit Z. Limburg nog zeer onvolledig bekend. 



