181 



In twee opzichten schijnt Riimex acutus niet het midden 

 te houden tusschen de twee stamsoorten, namelijk l°door 

 de meerdere hoogte en forschheid en 2-^ door de veel meer 

 roode kleur. 



Voor de meerdere hoogte en forschheid gaf ik reeds 

 een verklaring bij Rumex maximus (lit. 9, § 3). Rumex 

 acutus paart namelijk het breede, sterke wortelstelsel van 

 Rumex obtusifolius aan de slankheid van Rumex crispus. 



Voor de meerdere roodheid wil ik een overeenkomstige 

 verklaring geven. Rumex crispus heeft namelijk meer roode 

 stengels en knobbels, Rumex obtusifolius daarentegen meer 

 roode bloemdekken. In Rumex acutus schijnen beide 

 roode kleuren te domineeren, hetgeen voor roode kleur 

 in het algemeen een bekend verschijnsel is in de eerste 

 generatie van een bastaard. Waar men een tweede generatie 

 van Rumex acutus zou kunnen kweeken, zou dit kenmerk 

 dan ook ongetwijfeld slechts bij een gedeelte der nakomeling- 

 schap terugkeeren. 



In tegenstelling met velen, die over dezen bastaard ge- 

 schreven hebben, vind ik Rumex acutus niet veelvormiger 

 dan andere i^umex-bastaarden. Wanneer men zorgt, geen 

 andere bastaarden met Rumex acutus te verwarren en 

 wanneer men zich rekenschap geeft van de standplaats- 

 vormen en erfelijke variëteiten der stamsoorten, dan moet 

 Rumex acutus ons toch even scherp gekenmerkt voorkomen, 

 als de andere bastaarden van dit geslacht. Twee omstandig- 

 heden kunnen evenwel het onderzoek van dezen bastaard be- 

 moeilijken. In de eerste plaats onvoldoende kennis van de 

 variabiliteit der stamsoorten, vooral van de zoo veelvormige 

 Rumex obtusifolius. Het is begrijpelijk, dat een florist zich 

 eerder aangetrokken gevoelt tot een nauwkeurige beschou- 

 wing van Rumex acutus, die als soortsbastaard toch altijd 

 eenige bijzondere aantrekkelijkheid bezit, dan tot de bestu- 



