188 



Scheintrauben nur oberwarts unterbrochen. Innere Peri- 

 gonabschnitte nur schwach gezahnelt, nur einer schwielen- 

 tragend. 



We zien dus, dat we tot goed begrip van deze vormen 

 minstens tot de Flora des nordostdeutschen Flachlandes 

 moeten teruggaan. 



De vormen subobtusifolius en subcrispus van M a r s s o n, 

 1869, Flora von Neuvorpommern, die Beek vermeldt, 

 en waarvan de eerste ook vermeld wordt door As c h e r s o n 

 en Graebner (lit. 1, p. 269, lit. 2, p. 744) zijn mij niet 

 nader bekend. De gelijkenis met de stemsoorten kan in 

 geen geval een kenmerk zijn voor een natuurlijke indeeling 

 van een bastaard. Het oordeel daaromtrent hangt te zeer 

 af van het stadium van ontwikkeling, waarin zich de plant 

 bevindt en van het oogenblikkelijk en persoonlijk inzicht 

 van den beoordeelaar. 



In 1877 heeft Simonkai in de Természettudomanyi 

 Füzetek een Rumex pratensis bihariensis beschreven, die 

 moet zijn Rumex crispo X super silvestvis. (Volgens A. en G. 

 lit. 2, p. 744 en Beck lit. 16. p. 33). Ik heb dit tijdschrift 

 niet gezien en ik moet erkennen, dat ik niet begrijp wat 

 Simonkai met Rumex crispo x super silvestris bedoelt. 

 Misschien kunnen wij het vertolken, zooals Rechinger 

 het doet. Hierop kom ik nog terug. Beek weet waar- 

 schijnlijk ook niet, wat hij voorheeft, want hij somt deze 

 Rumex bihariensis op als derden vorm van Rumex crispus 

 X obtusifolius achter a) R. acutus en b) R. Baueri 

 en merkt dan op: „cum R. bihariensi congruere videtur 

 R. confinis Hausskn. in Mitt. Geogr. Ges. Thür. III. (1885), 

 77 (crispus x silvestris) (Vidi orig.)" etc. etc. Had Beek 

 geweten, wat de Rumex bihariensis van Simonkai 

 was, dan had hij zich over die congruentie met Rumex 

 confinis wel duidelijker uitgelaten. 



In 1885 geeft Haussknecht zijn bekende verhande- 

 hng over de /?umex-bastaarden en vermeldt daarin Rumex 



