190 



tanden heeft, maar het zou toch geheel misplaatst zijn 

 voor dezen de naam subobtusifolius, of voor genen den 

 naam subcrispus te gebruiken. Slechts éénmaal vond ik 

 een plant, die werkelijk in alle opzichten meer op Rumex 

 obtusifolius geleek dan de gewone Rumex acutus en die 

 ook duidelijk minder steriel was, maar toch voldoende 

 steriel om te toonen, dat ik met een bastaard te doen had. 

 Op deze plant en haar heterogene, steriele nakomeling- 

 schap, die ik door uitzaaiing verkreeg, hoop ik elders 

 terug te komen. Ik beschouw ze als een splitsingsproduct 

 van Rumex acutus of eerder nog als een plant, die ont- 

 staan is door bestuiving van Rumex acutus met Rumex 

 obtusifolius. Het is de eenige door mij gevonden plant, 

 die ik var. subobtusifolius zou kunnen noemen. Werkelijke 

 subcrispus vond ik nog nooit. Haussknecht heeft ook 

 Rumex stenophyllus onder Rumex acutus gerekend en er 

 een fertiele cr/spus-achtige vorm in gezien. 



In 1892 heeft Rechinger een bijdrage tot de indeeling 

 van Rumex acutus gegeven (lit. 15, p. 7). Ofschoon hij 

 Rumex Silvester en Rumex Friesii als ondersoorten van 

 Rumex obtusifolius beschouwt, onderscheidt hij scherp 

 den bastaard van Rumex crispus met Rumex Friesii en 

 dien van Rumex crispus mêt Rumex silvester. De eerste 

 heet bij hem Rumex pratensis, de laatste Rumex bihari- 

 ensis. Reeds boven zei ik (bladzijde 188), dat ik niet kan 

 uitmaken, of deze binaire benoemingen juist zijn, maar de 

 autoriteit van Rechinger is voor mij natuurlijk van 

 hooge waarde. Uit Beek en Ascherson en Graeber 

 (lit. 16, p. 33 en lit. 2, p. 744) zou men opmaken dat 

 Simonkai slechts gesproken heeft van een Rumex pratensis 

 bihariensis en dan zou de naam Rumex confinis zeer zeker 

 den voorrang verdienen. 



Rechinger beschrijft verder nog een Rumex commu- 

 tatus, een bastaard van Rumex lingulatus en Rumex obtusi-^ 

 folius. Hij zegt (ht. 15, p. 6): 



