197 



van Rumex acutus, Steinii en callianthemus, voor den meer 

 bedreven florist echter niet. Deze drie bastaarden hebben 

 namehjk alle veel breedere, aan den voet hartvormige 

 wortelbladeren, terwijl Rumex Areschougii steeds lancet- 

 vormige wortelbladeren heeft. Moeilijker is de onderschei- 

 ding van Rumex heferanthos en stenophylloides. Hierop 

 wil ik eerst terugkomen bij de behandeling van deze 

 bastaarden in § 14 en 15. 



Rumex Areschougii is grover dan Rumex palustev, maar 

 minder grof dan Rumex crispus. Hij is wijder vertakt dan 

 Rumex crispus en heeft kleinere bloemdekken en hooger 

 bebladerde trossen dan deze soort. De trossen zijn namelijk 

 minstens tot de helft, soms tot ^4 van hun lengte bebladerd. 

 Alle bladeren zijn lancetvormig, de onderste breeder, 

 de bovenste smaller. De onderste bladeren zijn duidelijk 

 gekroesd, de hoogere minder. De vruchtkleppen zijn 

 driehoekig, aan den top tamelijk spits, soms min of meer 

 vijfhoekig, in het onderste deel steeds met meerdere tanden 

 aan w^eerskanten. De tanden zijn zeer verschillend in lengte 

 al naar gelang de ontwikkeling der bloemdekken. Daar 

 Rumex Areschougii zeer weinig vruchtbaar is, laat men 

 zich gemakkelijk misleiden door den vorm der half ont- 

 wikkelde bloemdekken. Bij de geheel ontwikkelde bereiken 

 de kleppen een lengte van 4 mM. en aan den voet een 

 breedte van ongeveer 3 mM. ; de tanden zijn gewoonlijk 

 niet langer dan de halve breedte der kleppen. De knobbels 

 zijn zeer dik. 



Deze bastaard is het eerst vermeld uit Zweden door 

 Areschoug in 1878, door Hjalmar Nilsson in 1887 

 en door Murbeck in 1899. (Zie voor deze opgaven 

 lit. 13, p. 22, alwaar ook een uitmuntende beschrijving). 

 Beek (lit. 16, p. 44) vermeldt dezen bastaard geheel ten 

 onrechte als R. (conglomeratus X maritimus) X crispus, (zie 

 hieromtrent lit. 14, pag. 205 en lit. 10, pag. 251), noemt 

 hem Rumex Areschougii, voorziet hem van een be- 



