200 



barium (de nummers 676, 677, 678, 679, 680, 681) en ik 

 nam de ondergrondsche deelen van 3 planten mee om ze 

 verder te kweeken. In 1913 ontwikkelden zich hieruit 

 flinke planten, die ik rustiger kon waarnemen en waarvan 

 ik de wortelbladeren en betere takken kon verzamelen voor 

 mijn herbarium (de nummers 917, 918, 919). Ook toen 

 kon ik nog niets zeggen omtrent de stamsoorten. In 1914 

 kwam ik het eerst op de gedachte, dat ik te doen zou 

 kunnen hebben met bastaarden van Rumex stenophyllas, 

 welke soort ik in 1913 voor het eerst had leeren kennen. 

 Als tweede stamsoort vermoedde ik Rumex matitimus en, 

 daar mijn planten treffend overeenkwamen met de exem- 

 plaren van Rumex stenophylloides [matitimus X stenophyllus) 

 uit 's-Rijks Herbarium, gaf ik dezen bastaard als inlandsch 

 op in jaargang 1914 en 1915 van dit tijdschrift (lit. 5, 

 pag.' 59 en lit. 6, pag. 109). 



In 1915 ontdekte ik tusschen Rotterdam en Schiedam 

 een stuk grond, waar zeer veel exemplaren van Rumex 

 stenophyllus bijeen groeiden en daaromheen talrijke bastaard- 

 planten, die evenals de hiervóór genoemde door hun 

 eigenschappen sterk deden denken aan Rumex stenophyllus 

 en maritimus en die ik daarom weer voor Rumex steno- 

 phylloides hield. In de omgeving van deze bastaardplanten 

 groeide evenwel niet alleen Rumex maritimus, maar ook 

 Rumex palustev en Rumex crispus, en ontdekte ik ook 

 niet weinige planten van Rumex Areschougii, den bastaard 

 van Rumex crispus en paluster, welken ik dien zomer had 

 leeren kennen van verschillende vindplaatsen (zie § 13). 

 Mijn vreugde over deze vondsten deed mij vergeten, dat 

 ik ook moest letten op twee andere bastaarden, namelijk 

 dien van Rumex crispus met Rumex maritimus (Rumex 

 fallacinus Hausknecht) en dien van Rumex stenophyllus 

 met Rumex paluster (Rumex heteranthos Borbas). Dit 

 bedacht ik eerst in den daarop volgenden winter, bij het 

 herzien van de gedroogde planten en ik liet mij hierover 



