201 



reeds kort uit op de floristen-vergadering der Nederlandsche 

 Botanische Vereeniging, die in de daarop volgende kerst- 

 vacantie plaats had (lit. 6, pag. 115). 



Ik ben sedert niet meer in de gelegenheid geweest 

 planten van Rumex heteranthos of stenophylloides tusschen 

 de stamsoorten te zien groeien en ik heb me dus verder 

 moeten verlaten op een nauwkeuriger bestudeering van 

 mijn tamelijk talrijke herbariumplanten. Het volgende is 

 mij toen gebleken. 



De stenophyllus^achtige bastaardplanten, die ik in de 

 omgeving van bovengenoemde talrijke stenophyllus^planten 

 vond tusschen Rotterdam en Schiedam, behooren waar- 

 schijnlijk tot twee verschillende bastaarden. Sommige planten 

 zijn namelijk tengerder en hebben kleinere, smallere bloem- 

 dekken met langere tanden en naar het einde slappe trossen. 

 Al deze kenmerken wijzen erop, dat deze planten behooren 

 tot Rumex stenophylloides, den bastaard van Rumex steno- 

 phyllus met Rumex mavitimus. Andere planten zijn daaren- 

 tegen minder tenger en hebben breedere bloemdekken met 

 kortere tanden en tot den top toe stijve trossen. Dit 

 moeten planten zijn van Rumex heteranthos, den bastaard 

 van Rumex stenophyllus en Rumex paluster. Tegen deze 

 veronderstelling kan ik zelf geen enkel bezwaar inbrengen. 

 De verschillen tusschen genoemde twee bastaarden zijn 

 geheel analoog met die tusschen Rumex Steinii en Rumex 

 callianthemus (lit. 7, pag. 244). Vergelijk ik nu de eerste 

 in deze paragraaf genoemde planten, die ik in 1912 aan 

 den Varkenoordschen dijk vond, met de planten van 1915, 

 dan blijkt, dat de planten van 1912 niets anders kunnen 

 zijn Rumex heteranthos, en zeker niet Rumex stenophylloides. 



Er doet zich echter nog een andere moeilijkheid voor, 

 namelijk de treffende gelijkenis tusschen Rumex heteranthos 

 en Rumex Areschougii. En geen wonder ! Rumex steno- 

 phyllus verschilt kennelijk van Rumex crispus door de dui- 

 delijke, eigenaardige tanden aan de vruchtkleppen, maar 



