VANEENEN BOOM IN ZICH ZELVEN. 119 



den Stam langzamerhand fchynt te heb- 

 ben doen fplyten , tot omtrent drie voe- 

 ten naa aan den grond , en in zoo ver 

 de fchors met ecnen zoom van Eelt 

 doen begroeijen , welke, wegens het ge- 

 weld van het afwaai] en der Kroon, ver- 

 der van malkander afgeweken fcheen, 

 als die bevorens wel was geweelUgelyk 

 dit alles Pl. i Fig. i , beter gezien dan 

 befchreven kan werden. 



Tot omtrent drie voeten van den 

 grond, daar de fpleet, alsvoren , ein- 

 digde , was de holligheid des Booms 

 vervuld met eene bruinagtig - zwarte en 

 dampige ftof , als aarde , waarin het voor- 

 gemelde Wortel-geftel , 't welk hier ook 

 merkelyk dunner en j'lerwas alsaandes- 

 zelven boveneinde, geveftigt ftond. Eer 

 de 'tam nog uit den grond geroeitwas, 

 ftak ik mynen rotting zeer gemaklyk tot 

 genoegzaam aan den knop toe, in die 

 ftof nederwaards; waar uit twee zaaken 

 bleken ; voor eerft , dat dezelve ftof, naar 

 het uiterlyke , volkomen overeenkwam 

 met eene vers-omgefpitte luchtige tuin- 

 aarde; en ten andere, dat de holligheid 

 des Booms tot aan den grond toe door- 

 ging. Maar of dit innerlyke Wortel- 

 geftel zig meede zoo ver uitftrekte , en 



H 4 tot 



