38 



scherpzinnige wijze gebruik gemaakt van de uitkomsten der proe- 

 ven van Hof meister omtrent spanningsverschillen in levende 

 celmembranen. Daar de beschrijving dezer proeven niet wel voor 

 uittreksel vatbaar is , laat ik den schrijver zelf spreken , en 

 neem ik de hierop betrekking hebbende bladzijden uit zijn ge- 

 schrift geheel over. 



In krachtig groeiende internodiën bezit het parenchym, zoo- 

 als bekend is , het streven zich te verlengen, waarin het echter 

 door de epidermis tegengehouden wordt. Deze verhouding heeft 

 ten gevolge eene kromming van elke strook epidermis met paren- 

 chym , die uit zulk een internodium geïsoleerd wordt , waarbij 

 het parenchym zich aan de convexe zijde bevindt. Dit paren- 

 chj^m is niet met water verzadigd , doch kan hiervan nog op- 

 nemen , waardoor zijne lengte vergroot en dus de kromming der 

 strook vermeerderd wordt. Niet zelden ziet men zulke strooken 

 zich in water of zeer verdunde zoutoplossingen tot schroeflijnen 

 inéén winden. De hoeveelheid water, die de epidermis zelve op- 

 neemt, is zeer gering. Uit de onderzoekingen van Hofmeister 

 is gebleken^) , dat de oorzaak van deze spanningsverandering 

 alleen in de celwanden gelegen is , en dat de spanning van den 

 celinhoud geen invloed op den vorm van het geheele weefsel 

 heeft. De schroefwindingen der strooken zijn dus het gevolg 

 van de Avater-imbibitie der celwanden van het parenchym en 

 elke oorzaak , die deze imbibitie verandert , zal door een ver- 

 andering in de schroefwindingen merkbaar worden. Deze me- 

 thode van waarneming laat, om straks te vermelden redenen, 

 geen absolute bepaling van de verlenging van het parenchym toe, 

 doch kan daarentegen , waar dit gewenscht wordt , zeer kleine 

 verschillen zichtbaar maken. De bijzonderheden der methode 

 zijn verschillend naar gelang van de te beantwoorden vraag. 



Bij het onderzoek der vraag : of levende celwanden bij 

 hooger temperatuur meer of minder water kunnen bevatten 

 dan bij lager , stoot men op het bezwaar , dat het zeer moei- 

 lijk , ja wellicht onmogelijk is , een levenden celwand zijn ma- 

 ximum van watergehalte te doen opnemen. Als namelijk een 

 weefsel in water van eene bepaalde temperatuur voor het oog 



1) Hofmeister, < Flora. 1864. p. 508. 



