152 



over hoop ik heden eene afzonderlijke mededeeling te doen. 



Eindelijk , Mijne Heeren ! rust de plicht op mij om U te 

 herinneren, dat wij in den afgeloopen jaarkring drie onzer leden 

 door den dood verloren hebben, nl. : den Hoogleeraar F. A. W. 

 M 1 q u e 1 , Dr. T. S p r é e en den heer C.F. K r a e p e 1 i e n. 



Ofschoon M i q u e 1 onze vergaderingen geene enkele maal 

 bijwoonde , en de richting zijner studie hem niet toeliet voor 

 onze Vereeniging werkzaam te wezen in den geest , zooals dat 

 door onze Statuten is of was voorgeschreven , zoo stelde hij 

 evenwel belang in hetgeen in ons midden verricht werd, zooals 

 o. a. blijken kan uit de correspondentie in der tijd met den 

 overledene gevoerd over het verplaatsen van ons Herbarium 

 naar de lokalen van 's Rijks Herbarium te Leiden. — Het kan 

 niet van mij gevergd worden , hier ook slechts een kort le- 

 vensbericht van Mi quel te geven. De bouwstoffen daartoe 

 ontbreken mij , en het is mij bekend dat door eene bevoegde 

 hand aan de opstelling van zulk een bericht gewerkt wordt 

 voor de Koninkl. Akademie van Wetenschappen. Alleen vermelde 

 ik hier , wat u trouwens allen bekend is, dat M i q u e 1 ' s dood 

 voor de studie der Plantenkunde in 't algemeen en voor die 

 der flora van Azië in het bijzonder een groot verlies mag 

 heeten , en dat ons vaderland in hem zoo te zeggen den laat- 

 sten , althans den voornaamsten vertegenwoordiger verloren 

 heeft eener richting , die zich ten hoogste aan planten-syste- 

 matiek, in verband met planten-geographie, liet gelegen liggen. 



Dr. T. S p r é e , woonachtig te Veenwouden , is U bekend 

 «it de mededeelingen van mycologischen aard, door hem eenige 

 jaren geleden ter publicatie aan onze Vereeniging aangeboden. 

 Ik heb het genoegen niet gehad hem persoonlijk te kennen, 

 maar betreur met U zijn verlies voor onze Vereeniging en voor 

 ons vaderland. De kampioenen voor het gebied onzer flora 

 zijn niet talrijk , en wanneer dan nog zulke degelijke waar- 

 nemers als S p r é e daaraan ontvallen, dan kan het niet anders of 

 een gevoel van leegte moet zich van ons meester maken en 

 een weemoedigen blik doen richten naar de opengevallen plaats. 



Kraepelien, van de oprichting onzer Vereeniging 



