208 



dere, slijmige stof gevuld, waarin, in elk hokje meest vijf eitjes 

 gelegen zijn. Heeft echter bestuiving plaats gevonden, zoo zwelt 

 het ovarium sterk aan, en de vruchtsteel buigt zich geheel om, 

 zoodat de vrucht tusschen de schutbladen door tegen den alge- 

 meenen bloemsteel wordt aangedrukt. In zulke vruchten ont- 

 wikkelen zich de eitjes tot zaden, die langwerpig, een weinig 

 gekromd zijn, en in een dubbel zaadhulsel een sterk ontwikkeld 

 kiemwit en een kleine kiem bevatten. Is de bestuiving onvol- 

 doende geweest, zoo neemt de vrucht in vorm en richting een 

 tusschentoestand tusschen de beide aangegevene aan. (Zie hier- 

 over behalve Nolte: Klinsmann, Bot. Ztg. 1860 p. 81 

 en Irmisch, Flora 1865 p. 81, waar ook waarnemingen 

 omtrent de ontkieming medegedeeld zijn.) 



Ik ga nu tot mijn eigenlijk onderwerp over. 



Buiten Europa wordt Stratiotes aloïdes L. alleen in westelijk 

 Siberië (Ledebour, Flora Rossica 1853 IV p. 46) ge- 

 vonden 1). 



In Noord- en Midden-Europa is de plant op de meeste plaatsen 

 zeer algemeen, in Zuid-Europa daarentegen zeldzamer. Nolte 

 geeft aan, dat zij niet zuidelijker dan 50° NB. groeit, (1. c. p. 

 31) doch deze bewering kan thans niet meer volgehouden 

 worden , daar zij deels in zuidelijker streken aangeplant is, deels 

 ook als wild opgegeven wordt. 



De noordelijkste plaats waar Stratiotes gevonden wordt , is 

 Ofoten in Noorwegen (68° NB.) : Gunner, Flora Norve- 

 gica 1766. II, p. 74. In de omstreken van üpsala vindt men 

 slechts de vrouwelijke plant : Ehrhart, Beitra ge II p. 

 171 ; Wahlenberg, Flora Upsaliensisp. 336 (N. 



l)Endlicher, Genera planta rum 1836—1840, p, 160. 



De eenige opgave van S. buiten Europa en westelijk Siberië^ die 

 mij bekend geworden is, vindt men inA. de Candolle, Géogra- 

 phie botanique raisonnée 1855. Deze zegt, p 714. »Le 

 Stratiotes aloides L. croit naturellement aux Moluques, a Java et au 

 Malabar (Kunth, Enum. III, p. 8)." Slaat men echter deze plaats 

 in de Enumeratio van K u n t h op, zoo vindt men Pistia Stra- 

 tiotes L. vermeld, en geenszins Stratiotes aloïdes L,, waaruit blijkt 

 dat de opgave van De Candolle op een vergissing berust. 



