245 



bevruchting van R. c r i s p u s door R. obtusifolius, en 

 R. obtusifolius de vaderplant zou wezen. 



Om de kenmerken van eenige dezer vormen duidelijker te ma- 

 ken , heb ik preparaten van de binnenste slippen van het vrucht- 

 dragend perigonium , (zie plaat VII.), alsmede afdrukken van 

 de dwarse doorsneden van wortelbladstelen vervaardigd. 



Met het oog op de bastaardvormen van R u m e x , die door 

 mij zijn waargenomen, acht ik het zeer wenschelijk, dat het 

 geslacht R u m e x opnieuw bewerkt worde en verklaar ik mij 

 bereid, deze taak op mij te nemen. 



Ik moet uwe aandacht verder vestigen op drie ten onzent 

 nog niet vermelde plantenvormen , en wel van E n o d i u m 

 coeruleum, Glyceria fluitans en Tri folium mi- 

 nus Relkan. 



Enodium coeruleum Gaudin. 



Dit gras komt bij ona in twee verschillende vormen voor. 

 De meest algemeene heeft, zooals men weet, eene samenge- 

 trokken , afgebroken , violetkleurige bloempluim , terwijl deze 

 bij den anderen veel langer is, hoewel hare takken eveneens 

 zeer lang en bijna horizontaal uitgespreid zijn. Daarenboven 

 zijn de aartjes groener. De plant is ook veel hooger. Door on- 

 derscheidene floristen vinden wij dezen vorm vermeld. K u n t h, 

 in zijne Agrostographie, maakt gewag van eene var. /3. maj or 

 (spiculis multifloris) ; evenzoo R o t h , wiens plant door Bluff 

 en Fingerhuth, in het Compendium Florae Germanicae, voor 

 dezelfde gehouden wordt als Molinia litoralis Host. , 

 Molinia altissima Lk. Host. en met Enodium syl- 

 V a t i c u m Lk. Enumer. 



Schlechtendal onderscheidt insgelijks twee vormen van 

 Enodium coeruleum, en wel : 



IX,. pratensis (panicula minore cpntracta e violacea 



varia) en 

 (2. sylvestris (foliis latioribus, panicula viridescen te, 

 majore , ramis laxiusculis). 



Volgens S o n d e r's Flora Hamburgensis , zoude deze laatst- 



