323 



In de redeneering die hij daartoe bezigt, zijn belangrijke fouten 

 ingeslopen. Abusievelijk wordt bij gedecusseerde bladen een cyclus 

 van 5 aangenomen, en daaruit voor hen een bladstand 2/. afgeleid. 

 Vervolgens wordt er gewicht aangehecht, dat deze bladstand deel 

 uitmaakt van dezelfde reeks, waartoe ook die van het monstreuse 

 voorwerp ( ,^y) behoorde. Intusschen spreekt het van zelf dat , 

 indien de bladen maar eerst gelegen zijn op ééne schroeflijn, op ge- 

 lijke afstanden en met constanten divergentiehoek , welke deze 

 ook zij , eene gelijkmatige torsie in den eenen of anderen zin 

 de divergentiehoeken evenredig zal vergrooten of verkleinen, en 

 dat op die wijze alle mogelijke bladstanden met gelijke diver- 

 gentiehoeken zullen kunnen worden verkregen , ook die waarbij 

 de divergetiehoek nul wordt en de bladen komen te liggen op 

 ééne vertikale lijn. Eene torsie van den stengel zou het ver- 

 schijnsel , zoowel bij V a 1 e r i a n a als bij D r a c o c e p h a 1 u m, 

 wat den bladstand betreft, verklaren, indien men daarbij inde 

 eerste plaats onderstelde , dat op welke wijze dan ook de gedecus- 

 seerde bladstand, in een 2/5 stand, of in eenige andere regelmatige 

 spiraal schikking was veranderd. Zoo ik het ook later opgevat. 



Duchartre (Note sur deux faits de teratologie végétaie Ann. 

 se. nat. sér. 3, vol. 1 p. 292.) beschouwt de zaak van eene andere 

 zijde en merkt het volgende op ten aanzien van deze monstrositeit 

 bij Galium Mollugo. »0p de normale stengels van deze plant," 

 zegt hij, » staan de takken in eiken bladkrans tegenover elkander, 

 en zóó , dat de opvolgende paren elkander kruisen ; bovendien 

 heeft de vierkante stengel vier evenwijdig loopende nerven , 

 zoodat een nerf die bij een tak ontspringt, in den volgenden 

 krans de open plaats tusschen de takken treft. In den ver- 

 vormden tak zijn de nerven in zoodanige orde geplaatst, dat 

 daaruit het beloop der afwijking kan worden opgemaakt. En men 

 ziet inderdaad , dat wanneer een nerf beantwoordt aan de plaats 

 waar een tak ontspringt, de daarnaast gelegene eene ledige 

 treft. Hieruit volgt , dat , vier nerven samenvallen met twee 

 takken en twee ledige tusschenruimten , en daarmede dus juist 

 vormen het deel , dat aan een normaal internodium met zijne 

 twee takken en vier nerven beantwoordt. Deze opvatting wordt 

 bevestigd doordien de nerf, die bij den oorsprong van een tak 



