325 



stevig aan elkander verbonden zijn , om te maken , dat het 

 internodium , bij zijne verdere strekking , niet eenvoudig liet 

 eene een eindweegs boven het andere verheft , maar gedwongen 

 wordt zich tot een cirkel , of vlakke spiraalwinding uit te 

 breiden. Bovendien moet ditzelfde verband ook aangenomen 

 worden tusschen de opvolgende paren onderling; want anders 

 zou er geen reden zijn , waarom die paren niet van elkander 

 door normaal ontwikkelde internodiën gescheiden zouden zijn. 

 Eindelijk zou men, wegens den gedecusseerden bladstand, tus- 

 schen de bladen van hetzelfde paar telkens een torsie van i/^ 

 cirkelomtrek moeten aannemen , maar bovendien in de inter- 

 nodiën , die nu de bladparen van elkander scheiden , telkens 

 eene torsie van of i/,^ of 3/,^ cirkelomtrek en wel beurtelings van 

 Vi en ^/i, indien de torsie steeds werd aangenomen in dezelfde 

 richting. Men zou dus , om de bladeii in ééne samenhangende 

 reeks boven elkander te verkrijgen , nog drie voorwaarden er bij 

 moeten onderstellen; 1° dat de torsie niet gelijkmatig ware 

 over den geheelen stengel , maar in de opvolgende internodiën 

 afwisselend i/^ en i/,^ of 3/,^ cii'kelomtrek bedroeg, 2° dat zij plaats 

 had vóór de strekking der leden , en 3*^ dat de daardoor boven 

 elkander geplaatste deelen in dien stand stevig aan elkander 

 vei'bonden waren, zoodat de strekking gedwongen werd, in 

 transversale richting plaats te grijpen. Wij vinden deze leemten 

 in de beschouwing grootendeels aangevuld in de voorstelling van 

 Al. B r a u n , die zeer terecht de hier behandelde gevallen van 

 torsie van de gewone torsie onderscheidt. 



In een opstel, geplaatst in de Monatsberichte der Berliner Academie 

 1854 p. 432, zegt hij, na de beschouwingen van Decan dolle ge- 

 citeerd te hebben: «Behalve de met het winden der stengels in ver- 

 band staande draaiingen, zijn er verschillende soorten van draaiing 

 van den stengel bij niet windende planten, die alle daarin met elk- 

 ander overeenkomen, dat de stengel werkelijk om zijne as gedraaid 

 wordt, zoodat de verplaatsing aan de oppervlakte van den stengel 

 het grootst is. De draaiing is dan of op zich zelf staande en constant 

 (C h a r a, enz.), of zij hangt af van den bladstand en verandert 

 naar dezen, gelijk b. v. in de aar van Spirant hes, welker 

 as tegen de .spiraal in gedraaid wordt , en aldus de divergentie 



