333 



schen gewrongen , en voorzien van twee scheef staande kelk- 

 slippen. 



Er komen dus in deze beide gevallen binnen de topbloem , 

 behalve de twee of drie zijbloemen uit welker vergroeiing zij 

 ontstaan is , nog tweedei^lei bloemen voor , ééne van gelijke 

 waarde als de vergroeide maar die van de vergroeiing uitge- 

 sloten gebleven is , en bovendien een vijftal tusschen de bloem- 

 kroon en den kelk , die ik meen te moeten beschouwen a!s 

 bloemen die uit okselknoppen van kelkbladen zijn ontstaan. De 

 synanthie kan wel niet anders worden beschouwd dan als het 

 gevolg van onderdrukte ontwikkeling der bloei-as , tengevolge 

 waarvan de vorming van nieuwe deelen ophoudt, en de reeds 

 aangelegde nabij den top dicht opeen worden gedrongen en min 

 of meer volkomen vergroeiien. Het ontstaan van nieuwe bloem- 

 knoppen uit de oksels van kelkbladen, die gewoonlijk geen knop- 

 pen voortbrengen, zou dan een gevolg zijn van een vernieuwden 

 groei na de ondergane stoornis ; een verschijnsel dus van den- 

 zelfden aard als de p r o 1 i f i c a t i e die in anologe gevallen 

 elders niet zeldzaam voorkomt ; maar met deze tegenstelling , 

 dat het daar de hoofdas is die zijn groei hervat, terwijl hier 

 daarentegen de hoofddas onontwikkeld blijft, maar in plaats 

 daarvan nieuwe zijassen , die zich anders niet zouden ontwik- 

 kelen , geboren worden. 



Ten slotte zij een derde voorwerp (fig. 15) vermeld, dat zeer 

 sterke verarming vertoont zonder dusdanige hervatting. Aan 

 de geheele bloeisteng kwamen slechts een zestal bloemen voor, 

 en onmiddelijk op deze volgde de regelmatige topbloem met 

 zeslobbige kroon , vijf meeldraden en een tricarpellairen stamper. 

 Van de twee kelkdeelen is het ééne twee- , het andere drie- 

 tandig. De topbloem blijkt dus hier ook eene synanthie van 

 twee bloemen te zijn , maar met onderdrukking van een groot 

 aantal der constitueerende elementen. Ware de bloemkroon 

 vijftobbig geweest , dan zou zij niet meer te onderscheiden zijn 

 geweest van eene gewone peloria. 



De lagere bloemen waren eveneens armelijk ontwikkeld, vooral 

 de twee die het naast bij de topbloem stonden en daarmede 

 eenigszins waren vereenigd; van de ééne ontbrak een kelkblad, 



