176 



hoofde wenschelijk te achten, ons van den naam 

 van L. bulbiferum L. te bedienen, onder welken 

 wel de meeste Schrijvers dezelfde plant bedoelen, 

 die voor ons ligt. Op de vraag, of wij haar voor- 

 komen ter aangehaalder plaatse op geographische 

 gronden verklaren kunnen, durf ik geen stellig 

 antwoord geven. Ik vergenoeg mij met een en an- 

 der mede te deelen , als bijdrage tot eene latere 

 beantwoording dier vraag. L. bulbiferum L. be- 

 woont vochtige beschaduwde plaatsen in bosschen 

 en grasvelden der bergstreken en vooralpen van 

 Duitschland (Oostenrijk, Bohème, Saksen, Thu- 

 ringen en de westelijke staten) , om niet te ge- 

 wagen van het zuidelijk Europa. De noorde- 

 lijkste grenzen van haar areaal worden, zoo- 

 veel ik kan nagaan, gevormd door het Saksi- 

 sche Ertsgebergte, den Harz, westelijk waarvan 

 zij niet gevonden wordt, behalve bij Frankfort 

 a. Main. Hieruit blijkt, dat zij veel meer be- 

 perkt is dan L. Marlagon, die in bijna alle 

 Flora's van Midden- en Zuid-Duitschland wordt 

 aangetroffen. L. bulbiferum komt in geene der 

 naburige Flora's voor. In België is Henegou- 

 wen de eenige groeiplaats (Lej. en Court. Comp. 

 ï. p. 12), die nog wel den Schrijver tot de 

 vraag aanleiding geeft: an e hortis aufugum? 

 In de Flora der Rijnstreken, in die van West- 

 phalen (*) en Hannover ontbreekt zij geheel, 



(*) Jungst in zijne Fl. Westphal. p. 123 geeft éene 



