177 



zoowel als in die van Engeland. Hoezeer nu 

 het een en ander het denkbeeld van indigeniteit 

 onzer plant niet schijnt te begunstigen, zoo is 

 er toch ééne omstandigheid; die wel verdient 

 in aanmerking genomen te worden. Het is haar 

 sporadisch voorkomen in de vlakte, noordelijk 

 van haar gebied , een voorkomen, dat zij met 

 andere planten der bergstreken , b. v. Geranium 

 lucidum, Pyrolamedia^ Geranium sanguineume. a. 

 deelt (Grisebach Ueb. d. Vegetalionslinien des 

 nordwestl. Dlds. Gött 1847.). Zoo treffen wij 

 L. bulbiferum b. v. aan in het zuidelijkst Noor- 

 wegen en in de zuidelijke provinciën van 

 Zweden (Gotlland, HallandJ waar Wahlenberg 

 haar wel is waar als planta adventitia be- 

 schouwde (Fl. Suec. II. p. 1097), maar Fries 

 (Summ. veg. I. p. 63) haar voor werkelijk in- 

 landsen houdt. Van grooter belang echter voor 

 ons is haar voorkomen in Denemarken, en wel 

 in Sleeswijk, Jutland en Seeland (Lange Danish. 

 Fl. p. 200), waar zij, zonderling genoeg, ook 

 in bouwlanden en wel tusschen de haver ge- 

 vonden wordt. Op welke groeiplaatsen zij in 

 Zweden is gevonden, blijkt mij niet 5 Wah- 



groeiplaats op bij Brilon in een weiland, waar zij echter 

 zelden bloeit; Karsch (Phanerogamenilora d. Prov. Westf. 

 p. 571) voegt er eene tweede bij: Aschendorf, in bouw- 

 landen sedert jaren een lastig onkruid. 



12 



