242 



van Sphagnum fimbriatum Wilson, le viadeo 

 in de Bryologia Britamica. (*) 



Zij wijkt niet alleen door de groote perichae- 

 tiaal-, maar ook door hare stengelbladen van 

 de verwante Sph. acutifolium af. Deze sten- 

 gelbladen namelijk zijn omgekeerd-eirond, ter- 

 wijl hun weefsel, in de nabijheid van den bree- 

 den top, zeer los is en de mazen aan den 

 top zelven aan de boven- en buitenzijde, niet 

 gesloten zijn, zoodat de rand zich vertoont als 

 met franje versierd. Volgens Wilson ontbreekt 

 aan deze soort steeds de roode tint, die zoo 

 inenigwerf bij Sph. acutifolium wordt waargeno- 

 men. Volgens C. Muller zijn Sph. acutifolium 

 Ehrh. en Sph. fimbriatum Wilson synoniemen. 

 Bij het herzien der Sphagna in het Herbarium 

 der Vereeniging, en inzonderheid van Sph. ca- 

 pillifolium, zal moeten blijken, of de exempla- 

 ren, onder dezen naam aldaar nedergelegd, alle 



(*) Van deze plant is het eerst gewag gemaakt door 

 Dozy (Bijdrage tot de Anat. en PJiyiogr. der Sphagna 1854), 

 en later door Hooker Jr. en Wilson in hunne Muse. An- 

 tarct. p. 92. De diagnose in Wilson's Bryologia Britannica , 

 in het jaar 1855 in het licht verschenen, is: 



Sphagnum fimbriatum Wilson ; stem slender, elongated, with 

 very deflexed attenuated branches ; stem-leaves obovate , 

 very broad and obtuse , fimbriated ■ branch-leaves ovate 

 lanceolate, acuminate; perichaetial leaves obovate, obtuse, 

 eucullate; capsule on a short pedicel, t. a. p. Bladz. 21, 

 PL LX. 



