494 



vormsn die men als type beschouwt. Zoo had 

 toch Linnaeus als criterium opgegeven in de 

 Sp. pi: Surculis plano pinnatis continuatis , in de 

 pi. Suec. , continuata serie en Lamarck nog ster- 

 ker: surculis absque interruptione ramiferis en 

 daarentegen Bridel: caulis ex innovationibus ita 

 conlinuatus ut contabulatus videatur caule no- 

 vello saepe turionem sistente; zoo ook Schimpen : 

 interrupte pinnatus. K. Muller eindelijk heeft: 

 ramis velute verticillalirn dispositis. Beide ge- 

 zegden zijn waar. Het eerste, als men den vorm 

 uit de opene plaatsen voor type rekent, het 

 tweede wanneer men den vorm , e sylvis ace- 

 rosis daarvoor houdt. Deze laatste is bij ons 

 de zeldzaamste, komt echter zeer schoon voor 

 bij Wolfheeze, doch in onnoemelijke massa 

 zag ik die in den Harz, minder algemeen in 

 Zwitserland; de ontbrekende vormen heb ik 

 in het Vereenigings Herbarium bijgevoegd, even 

 als de plantae masculinae, die ik ook in Neder- 

 lands mossoorten onder N°. 4 heb uitgegeven. 

 Ziedaar de proeve, welke ik U wilde voor- 

 leggen. Alvorens verder te gaan, wensch ik 

 gaarne van u te vernemen, of gij die wijze 

 goedkeurt, of welke veranderingen u daarin 

 raadzaam voorkomen. Tevens uit ik den wensch, 

 bij de revisie te mogen zeggen, dat er sedert 



