TWEEDE LUST 



Van 



OPENBAAR- EN BEDEKTBLOEIENDE VAATPLANTEN 

 IN ZEELAND 



DOOB 



A. WALRAVEN en D. LAKO. 



Grelijk reeds in de eerste lijst (zie Ned. Kruidk. Archief 

 2e Serie, 3e deel, blz. 188 v.v.) werd gemeld levert de 

 Zeeuwsche eilandengroep, gevormd door de aanslibbingen van 

 Maas en Scheldemonden, onderling zooveel verschil van planten- 

 groei, dat eene vergelijking daarvan niet geheel onbelangrijk 

 kan geacht worden. 



Zeker heeft het alluviaal karakter van den bodem verre de 

 bovenhand en is slechts een zeer klein gedeelte diluviale, nog 

 minder tertiaire grond aan te wijzen. Toch levert Zeeland, met 

 zijne duinen en schorren, lichte en zware kleigronden, lage wei- 

 den en meestal zoogenaamd brak water in slooten en grach- 

 ten, een niet gering getal verschillende plantensoorten op. 



Terwijl de eigenaardige kleivegetatie algemeen in de polders 

 voorkomt, vindt men de duinvegetatie langs de N. W. kust 

 van de eilanden Walcheren en Schouwen en eveneens langs 

 die van het land van Kadzand, en op de N. W. punt van 

 N. -Beveland en treft men alleenlijk langs de zuidergrens der 

 Provincie, in Westelijk, doch voornamelijk in Oostelijk Zeeuwsch- 

 Vlaanderen, eenige heidegewassen aan. 



In de voorgaande lijst werden 741 plantensoorten opgegeven 

 als werkelijk voor Zeeland inheemsch. Dit getal is slechts weinig 

 vermeerderd. Door het laten wegvallen van enkele soorten, waar- 

 van gebleken is dat zij niet onder de inheemsche mogen gerang- 

 schikt worden en door het overbrengen van andere naar de 



