150 



Juniperus communis, en zoo groot zijn ais bessen van 

 den mirt. 



Dit lielpt ons op den weg; wij vinden bij Dodonaeus 

 (lS3b) xsÓQog ipoivixri Minor. Cedros. De Juniperns lieette 

 bij de Grieken axQsvS-og. Alex von Tralies noemt hem 

 aQXSvO-oq. Puschmann, Alex v. Tralies, blz. 305, zegt in 

 een noot: „de ouden onderscheidden meerdere soorten van 



Plinius (h. n. XXIV 36) zegt het volgende: „Juniperus 

 vel ante cetera omnia ex calefacit, extenuat, cedro assimilis. 

 Et ejus duo genera, altera major altera minor." 



Dodonaeus onderscheidt ze als volgt : de cederboom met 

 bladeren als van den jeneverboom; deze is de minor, en met 

 die als van den cypressenboom en noemt die Juniper us. 

 major folio Cupressi. Beide geven bessen als de Juni- 

 per u s en de werking van deze is dezelfde. 



De uan waarvan de bessen voorkomen in de Papyrus- 

 Ebers, die voor hetzelfde doel als de jeneverbessen gegeren 

 werden en beide in hetzelfde recept dikwijls voorkomen, is. 

 Juniperus phoenicea. 



De Juniperus Dioscorides, de Oxycedrus en Cedrus. 

 phoenicea wordt volgens anderen, zegt Dodonaeus, 

 Thviya, Tuya of Thy ia geheeten. Deze plant vindt men 

 in de Papyrus Ebers als ■9'ehui, -ö'ehuan en ■O'ehua. Ook hier- 

 van worden de bessen voor hetzelfde doel aangewend. 



De echte Thyja van Theophrastus is de C up r es- 

 sus met nootvruchten, terwijl de Thy a van Celsius (Hie- 

 robotanici) de Citrus Atlantitica veterum is, en ver- 

 volgens is de Citrus der Romeinen (Luring Inaug. Diss. 150) 

 een Ceder of Thyja. 



Citrus en icéégoq zal waarschijnlijk weh'iekend beduiden, 

 hetgeen heden nog algemeen in gebruik is. Bij het loofhut- 

 tenfeest is de Cederappel bij de Joden hoog aangeschreven, 

 maar deze appel is geen vrucht van den Cedrus Libani, 

 maar eenci troensoort. Een zoodanigen appel ontving ik van 



