158 



het kort geleden verschenen werk van Kunt ze Revisio generum 

 plantarnm. Het is volgens den titel een werk, waarin alle ge- 

 slachten der phanerogamen en va at cryptogam en en 

 verscheidene der celcryptogamen aan een onderzoek wor- 

 den onderworpen, en al is dat alle nu niet volkomen juist — o.a. 

 wordt bij de Asclepidiaceae niet de helft der geslachten 

 besproken — toch is het een werk dat getuigenis geeft van 

 een zeldzame vlijt en groote volharding. De schrijver heeft zich 

 overal aan de beginselen, die hij zich gesteld heeft, gehouden 

 met de strenge nauwgezetheid van een rechter, die elke overtre- 

 ding der wetten als een misdaad beschouwt en die van verjaring 

 niets wil weten. Dat het dus een werk is van groote beteekenis, 

 behoeft niet betwijfeld te worden. Yeel van zijn veranderingen 

 zullen ook wel overgenomen worden. Er zijn er echter een groot 

 aantal, waartegen een hevige oppositie gevoerd zal worden en 

 dat zijn die, welke steunen ojo wijzigingen van de eenmaal be- 

 staande gebruiken en regels. Onder de op het congres te Parijs 

 aangenomen regels voor de l^otanische nomenclatuur is er 

 een, waarbij bepaald wordt dat voor de toepassing van het prio- 

 riteitsbeginsel tot op Linnaeus wordt teruggegaan. Ongelukkig 

 is niet aangegeven tot welk werk van Linnaeus, doch in de aan- 

 teekeningen van De Can doll e, die gelijk met de_wetten in het 

 licht gegeven zijn, werden, wat de geslachten betreft, de in 1737 

 verschenen Genera Plantarum en voor de soorten de in 1753 

 verschenen Ie Editie der Species Plantarum als de meest geschikte 

 werken aangewezen, vooral ook omdat op deze werken door 

 Linnaeus en zijne navolgers het meest is voortgebouwd. En 

 deze opvatting werd tot dusverre vrij algemeen gehuldigd. 



Door K u n t z e wordt nu voorgesteld om nog verder terug te 

 gaan en het jaar 1735, waarin de Ie Editie van Linnaeus Systema 

 Naturae verscheen, tot uitgangspunt te nemen. Op die wijze 

 worden een aantal door Linnaeus zelf verworpen geslachts- 

 namen weder opgedolven. Daar over verscheidene van die 

 namen door Linnaeus zelf in zijn latere werken vaak anders 

 beschikt was, moeten uu ook de geslachte^, waaraan deze 



