163 



scherp genoeg meer zichtbaar is, en dit is een eerste vereischte 

 voor gemakkelijk teekenen. 



Alle deze nadeelen verdwijnen bij het teekenen met witte 

 stift op zwarten grond. 



In dit geval toch wordt de lichtintensiteit van het teeken- 

 vlak, zelfs bij sterke verlichting, nooit veel grooter dan 0., 

 (wanneer het teekenvlak volkomen zwart ware, natuurlijk 

 juist 0.), terwijl de stift zeer sterk verlicht kan worden, en 

 dus scherp afsteekt tegen het teekenvlak. 



En de derde voorwaarde waaraan voldaan moet zijn om 

 goed te kunnen teekenen is eveneens vervuld: die n.l. dat in 

 het gecombineerde beeld de stift in alle deelen 

 van het gezichtsveld scherp zichtbaar moet z ij n. 



Dit nu kan men immer verkrijgen door het teekenvlak sterk 

 te verlichten, daar dan de lichtintensiteit van de stift aanmer- 

 kelijk grooter zal zijn dan zelfs die van het vrije niikroskoiDi- 

 sche gezichtsveld. 



Het teekenen met witte stift op zwart papier stuit echter 

 op zoovele technische bezwaren, dat het, althans voor fijnere 

 detailteekeningen, (en daarop komt het toch wel voornamelijk 

 aan), niet is toe te passen. 



Ik heb dus een anderen weg gevolgd om tot mijn doel te 

 geraken. In hoofdtrekken is deze weg aldus : 



Ik teeken op met fuchsine rood gekleurd papier, met een 

 potlood, waarvan de punt met gewone witte waterverf wit 

 gemaakt is. 



Zijn de af te beelden bijzonderheden zeer moeielijk zichtbaar, 

 dan plaats ik op den weg der van het papier komende licht- 

 stralen een groen glas, waardoor natuurlijk het roode licht 

 dat van het papier komt geheel, en het witte dat van de 

 stift komt slechts ten deele tegengehouden wordt. 



Bij deze laatste methode is eene sterke verlichting van stift 

 en teekenvlak noodig, omdat anders in het gecombineerde 

 beeld de stift niet scherp genoeg afsteekt tegen het gezichts- 

 veld. (Zie boven.) 



