165 



beter de teekeningen in een versch bad nogmaals te behan- 

 delen. 



Bij eene temperatuur van 40° — 50*^ C. heeft de ontkleuring 

 zeer snel plaats, bij kamertemperatuur veel langzamer. 



Werkt men bij eene dergelijke temperatuur van omstreeks 

 15" — IT^ C, dan bewege men het vat met de teekeningen zoo 

 lang heen en weder, totdat het papier met vloeistof doortrok- 

 ken is (5 — 15 minuten), en laat daarna de teekeningen nog 1 

 a 2 uur in het bad liggen, waarbij men zorg drage, deze 

 van tijd tot tijd om te keeren, daar zij anders door de aan- 

 hangende NO ^-belletjes gaan drijven. 



Ik behoef wel niet te zeggen, dat men de bewerking bij 

 voorkeur in eene zuurkast zal uitvoeren. 



Nadat de ontkleuring is afgeloopen, worden de teekeningen 

 flink met water afgespoeld en gedroogd, waarna zij, zoo noo- 

 dig, verder afgewerkt kunnen worden. 



De gedroogde teekeningen moeten, wanneer de ontkleuring 

 goed geslaagd, is, een zeer flauw gele tint hebben, die niet 

 roodachtig mag zijn. 



Hoewel misschien het hier beschreven proces wat omslachtig 

 moge schijnen, geloof ik toch dat het in vele gevallen zoo 

 goede diensten kan doen, dat men de in werkelijkheid ook 

 niet zoo buitengewoon groote omslachtigheid gaarne mede in 

 den koop zal willen nemen. 



In de eerste plaats zal men natuurlijk deze methode gebrui- 

 ken, in gevallen waarin de gewone ons in den steek laat, 

 maar naar mijne ervaring schijnt het mij dat ook in vele 

 andere gevallen, de meerdere moeite, veroorzaakt door de ver- 

 schillende bewerkingen, rijkelijk opgewogen wordt door de 

 voordeelen : 



1°. Gremakkelijker, en daardoor sneller teekenen. 



2**. Grootere nauwkeurigheid, door het beter zichtbaar zijn 

 van het mikroskopische beeld. 



