\ 



259 



het feit, dat reeds vroeger bij trimorphe planten een overgang 

 tot dimorphie is aangetoond, nl. bij verscliillende Conn a rus- 

 soorten en bij A v e r r h o a C a r a m b o 1 a, waar de overgang 

 tot stand kwam door het rudimentair worden van een der 

 beide kransen van meeldraden, waarbij derhalve van eene 

 andere wijze van beschouwing geen sprake kan zijn. ■^) 



Bij de beschrijving dezer gevallen heb ik uiteengezet, dat 

 een overgang van trimorphie tot dimorphie een voordeel was 

 voor de species. Twee vormen van eene heterostyl-dimorphe 

 soort kunnen namelijk slechts op twee wijzen onderling wor- 

 den bestoven en beide deze bestuivingen zijn legitiem. Tus- 

 schen twee vormen van eene trimorphe species daarentegen zijn 

 4 wederzijdsche bestuivingen mogelijk, waarvan 2 illegitiem 

 zijn. Uit deze illegitieme bevruchtingen kunnen planten voort- 

 komen van zwakkere constitutie en het stuifmeel dezer laat- 

 ste ^ door insecten op de stigmata van eene legitieme plant 

 overgebracht, kan een nadeeligen invloed uitoefenen op de 

 gansche nakomehngschap van de soort. Het voordeel van 

 dergelijken overgang bestaat derhalve in de eliminatie der 

 illegitieme nakomelingen. 



Nemen wij dus als het waarschijnlijkste aan, dat ook de 

 Erythrox jlon's oorspronkelijk evenals Connarus en 

 Averrhoa trimorph zijn geweest, dan laten zich de eigenaar- 

 digheden, die wij bij deze bloemen hebben aangetroffen op 

 eene eenvoudige wijze verklaren door de hypothese, dat de 

 onderste krans van meeldraden in de 3 vormen zich heeft 

 verlengd tot het niveau van den tweeden krans. 



Die verlenging der onderste meeldraden zal vooreerst 3 

 nieuwe vormen doen ontstaan. 



Uit de langstijlige bloem A, fig. 7 zal een vorm ontstaan 

 A^ met langen stijl en meeldraden van middelbare lengte. In 



') Burck. Relation entre l'hétérostylie dimorphe et l'hétéro- 

 stylie trimorphe. — Annales du Jard. Bot. de Buitenzorg. vol. VI, 

 1887 p. 251. 



