327 



Hooker (The students Flora of the British Isles, 3rd Ed. 

 pag. 345, 1884) noemt het bloemdek van P. Hydropiper 

 „groen en rood" maar vermeldt de tweekleurigheid der andere 

 door mij aangevoerde soorten niet. 



Bentham (British Flora, 4th Ed. pag. 404, 1878) zegt 

 van P. Persicaria: „Flowers reddish sometimes green, 

 not dotted.' Van Hydropiper en nodosum (de laatste 

 als variëteit van P. lapathifolium aangevoerd) wordt 

 door hem geen dichroisme opgegeven, en evenmin van mite, 

 w'elke hij bij minus inlascht. 



G- r e n i e r en G o d r o n (Flore de France, T. 3, pag. 47, 

 1856) noemen de bloemen van P. Lapathifolium, waartoe 

 zij nodosum als variëteit brengen, verder die van P. Per- 

 si c a r i a en van P. H y d r o p i p e r (welke bij hen m i t e 

 insluit) groen of rood. 



E o y e r (Flore de la Cöte d'Or, T. 2 pag. 408, 1883) vermeldt 

 de tweekleurigheid bij P. lapathifolium (incl. P. nodosum) 

 en P. Persicaria, maar niet bij P. Hydropiper en 

 P. m i t e, welke bij hem als afzonderlijke soorten voorkomen. 



G a r c k e (Flora von Deutschland, 14e Aufl. pag. 341, 1882) 

 spreekt van groene en roode bloemen bij P. lapathifo- 

 lium (incl. P. n o d o s u m), P. Hydropiper en P. m i t e, 

 maar hij zegt van P. Persicaria slechts : „Blüthen weiss- 

 lich oder purpurroth. " 



Bij Asa Gray (Botany of the Northern United States 

 5th Ed. pag. 415, 1867) wordt van P. Hydropiper en 

 P. acre gezegd : „Flowers greenish or whitish, sometimes 

 purple-tinged", maar het is opmerkelijk dat hij in de gemeen- 

 schappelijke sectie diagnose van P. Pensylvanicum, P. 

 incarnatum, P. lapathifolium en P. Persicaria 

 opgeeft: „Flowers rose or fleshcolor, occasionally varying to 

 white", terwijl hij bij de soortdiagnose van Persicaria 

 schrijft: „Flowers greenish purple.' Blijkbaar is dus door 

 hem, evenals door Hooker, de tweekleurigheid bijzonder 

 duidelijk bij P. Hydropiper gezien. 



Ned. Krnidk. Archief. YII. Ie stuk. 22 



