370 



op een klein kamertje, met slecht sluitende deuren en vensters. 

 De boekhandelaar, wien de Latijnsche taal niet geheel onbekend 

 was, werd getroffen door den titel van P r i n c e p s M y c o- 

 1 o g o r u m, en hoewel hij het vreemd vond, dat zulk een 

 vermaard en adellijk persoon zijn woonplaats in de Faubourg 

 Saint Marceau had gekozen, belastte hij zich toch met 

 het pakje, en begaf zich naar de woning van den Prins. Na 

 veel moeite gelukte het hem diens huis te vinden, en hij werd 

 aldaar door een der huurders naar de zesde verdieping ver- 

 wezen. Hij beklom een stellen trap, die hem eindeloos toescheen, 

 en begon nu te vermoeden, dat de titel van Prins slechts 

 eene mystificatie was. Hij klopte herhaaldelijk aan en na tien 

 minuten wachtens zag hij eindelijk de deur voorzichtig open- 

 doen, en Persoon, vreesachtig en wantrouwend als hij was, 

 stak bij wijze van vraagteeken zijn hoofd door de opening, 

 terwijl hij haar met beide handen vasthield. De boekhandelaar 

 las hem het adres voor, Persoon knikte toestemmend, zijn 

 groote hand nam het pakje over, en de deur werd onmiddellijk 

 gesloten. Nadat de gewaande Prins zich op de hoogte gesteld 

 had van den inhoud, ging de deur weer open en werd de jonge 

 man binnengelaten. Toen zag deze den armen Persoon in 

 't nederige gewaad van die geleerden, welke des winters bevriezen 

 van koude, en ten allen tijde genoodzaakt zijn zich de grootste 

 ontberingen te getroosten. Eenige tafels bedekt met pakken 

 planten, een paar volbeladen boekenrekken, een klein tafeltje 

 dat voor een venster stond, enkele kisten, beschadigd huis- 

 raad, een klein steenen fornuis en een meubel dat het midden 

 hield tusschen een bed en een latafel, ziedaar al wat die geleerde 

 bezat, wiens spreuk evenals die van Linnaeus had kunnen 

 zijn : laudatur et alget. 



Ondanks den droeven aanblik van deze omgeving sprak de 

 boekhandelaar toch P ers oon aan als „Prins" bij het wisselen 

 van eenige woorden betreffende het verschuldigde port, zonder 

 twijfel veronderstellende dat hij eer te doen had met een 

 belachelijk mensch dan met iemand die beklagenswaardig was. 



