371 



De botanist, bemerkende dat het jongmensch hem voor den 

 gek wilde houden, sprak: „Ja Prins, en ziehier mijne onder- 

 danen! Sommige liggen gedroogd tusschen vellen grauw papier, 

 anderen bewaar ik in bokalen, gevuld met alcohol. Hier zijn 

 er die aan de warme zonnestralen der maand Augustus bloot- 

 gesteld zullen worden, anderen die men in broeikassen zal 

 opsluiten. Eenige zullen met sublimaat vergiftigd worden, en 

 dezen nog wacht het gloeiend ijzer. Tiran, niet prins, moest 

 gij mij noemen, en een tiran afschrikwekkender nog dan 

 Dionysius, want het was warm in Syracuse, en in Parijs bevriest 

 men. Al sprekende duwde hij den jongeling de deur uit, en 

 deze, ontsteld van zulk een heftigen uitval die, zooals gewoon- 

 lijk wanneer Persoon sprak, vergezeld ging van een sproei- 

 regen uit den mond, liep hals over kop de trap af. 



Persoon bevond zich in deze kommervolle omstandigheden 

 toen ik hem voor het eerst bezocht ; het was met den grootsten 

 eerbied dat ik mij aan hem voorstelde, want de roem die aan 

 zijn naam verbonden was deed mij al het onaangename van 

 zijn voorkomen en manieren vergeten. Weldra kwam ik tot 

 de overtuiging dat hij een gevoeKgheid des harten bezat, welke 

 noch de jaren, noch de onrechtvaardigheid der menschen hadden 

 kunnen uitdooven, en slechts een gepast blijk van sympathie 

 behoefde om zich te uiten. Hij verhaalde mij zijn wederwaar- 

 digheden, sprak over zijn werkzaamheden en zijn onvermoeiden 

 ijver, zijn vurige liefde voor de natuurwetenschappen die hem 

 steeds onverminderd waren bijgebleven, dit alles vervulden mij 

 met de grootste bewondering. Mijn troostwoorden stemden hem 

 wat zachter voor zijne medemenschen, die hem verstooten hadden, 

 niet om zijn ondeugden, maar om zijn belachelijk uiterlijk, en 

 misschien ook wel uit afgunst over zijne verdiensten. Mijne 

 houding tegenover hem bleef gedurende onzen geheelen omgang 

 die van den leerling tegenover zijn meester. Zgn armoede 

 vooral maakte hem diep ongelukkig, hij bezat bijna geen huis- 

 raad, had nauwelijks voldoende dekking en de noodige klee- 

 deren, ja zelfs dwong het uiterste gebrek hem menigmaal 



