394 



ook niet zuiver in één vlak, maar richten zich, min of meer, 

 ook daarbuiten. De grootste speling vertoont B. hetero- 

 p h y 1 1 u m, die, in lengte van bladen, vooral wanneer hij in 

 stroomend water groeit, B. fluitans op zijde streven kan. 

 Ook B. trichophyllum, Baudot i en Petiveri kun- 

 nen, gelijk vroeger is opgemerkt, in stroomend water lange en 

 slappe bladen ontwikkelen, maar niet in diezelfde mate. 



De fijnslippige ondergedoken bladen vertoonen in meerdere 

 of mindere mate beharing. Soms zijn de slippen over hare 

 geheele lengte met eenigszins stijve, schuins uitstaande borstel - 

 tjes bezet; zij maken den indruk van verweermiddel tegen 

 kleine waterdiertjes ; ook wanneer zij langs de zijden ontbreken, 

 zooals bij B. fluitans en B. B a u d o t i, vindt men ze 

 nog aan de toppen, meest twee of drie bijeen, als gekruiste 

 bajonetten naar voren gericht. 



De drijvende bladen zijn altijd, en betrekkelijk lang gesteeld, 

 het langst natuui'lijk die, welke uit de lagere stengelknoopen 

 van een opgerichten stengeltop ontspringen. 



Eene van onze inlandsche soorten : B. h e d e r a c e u m, heeft 

 enkel drijvende bladen, en van bizonderen vorm, nl. uit een 

 nier- of hartvormigen voet rond met stompe lobben, die aan den 

 voet het breedst zijn. Bij B. divaricatum zijn, omge- 

 keerd, nog nooit drijvende bladen waai-genomen. Bij al onze 

 andere soorten komen ze voor, hoeveel bij enkele, zooals 

 B. fluitans, zeldzaam. Zij vertoonen eene reeks van vor- 

 men, die, meer of min volledig, bij elke soort terugkeert, het 

 meest volledig bij B. h e t e r o p h y 1 1 u m. Deze vormen 

 zijn: l'*. de 5-lobbige, (fig. 23) zoo genoemd, wanneer de bladschijf 

 aan den voet afgerond, afgeknot of hartvormig ingesneden is, 

 maar de voetlobben wijd uiteenstaan, en de bovenrand 5 niet 

 verder ingesneden lobben vertoont. Zijn de lobben zelve weder 

 gekarteld, of dieper ingesneden, dan heeft men den overgang 

 tot 2°. den zoogenoemd afgeknotten vorm, waarbij tevens de 

 voetlobben een stompen hoek vormen, (fig. 26 — 28). Wordt 

 die hoek recht of nog kleiner, tot verdwijnens toe, zoodat de 



