407 



komen zeer kleine als de genoemde en ook bizonder groote 

 vrucMen voor. 



B. Petiveri Prodr. heeft de vruchten ook maar dan 

 weinig behaard of kaal; in 't algemeen zijn zij grooter dan 

 bij B. B a n d o t i, gelijk in de eerste beschrijving van Go dr on 

 en door wijlen v. d. Bosch in den Prodromus is opgegeven. 

 Nu eens zijn zij bovendien meer langwerpig, maar soms komen 

 zij, behalve het kleine verschil in grootte en beharing, in 

 vorm geheel met die van typische B. Bandoti overeen. 

 De stijl staat min of meer schuins, in 't laatste geval ook wel 

 horizontaal naar binnen. 



De vruchtvormen der kritische soorten grenzen dus, in hunne 

 variaties, aan elkander ; en het is vaak een meer of minder, 

 van de verschillende eigenschappen te zamen, dat den doorslag 

 geven moet. Spreker betwijfelt, of men ten slotte scherpe gren- 

 zen tusschen deze soorten vinden zal ; maar hij ziet daarin geen 

 reden, om het onderzoek der vormen te staken. Eene scherpe 

 begrenzing heeft, uit een systematisch oogpunt, iets meer be- 

 vredigends; zij geeft den indruk van voltooiden arbeid; maar 

 op zichzelf, als studie van natuurverschijnselen, is het zeker 

 niet minder belangrijk, om de natuur te volgen op het gebied 

 der variaties. 



Ten einde nu de quaestie van de soortsonderscheidingen te 

 beoordeelen, moeten wij ons in korte trekken — met ter zijde 

 lating van vele sjiHtsingen en vereenigingen, die thans te ver 

 zouden voeren — de geschiedenis herinneren. 



Linnaeus onderscheidde in deze sectie van Ranunculus 

 alleen R. h e d e r a c e u s, met enkel ronde bladen en R. 

 aquatilis, met ondergedoken en drijvende bladen beide, 

 ofschoon de afwijkende vormen van R. fluitans en 

 d i V a r i c a t u s, en ook van trichophyllus, reeds 

 vóór hem niet onopgemerkt waren gebleven. Na hem werd 

 door Lamarck (1778) de eerstgenoemde als soort afge- 

 zonderd; Schrank doopte in 1789 de tweede. Een R a- 



Ned. Kruidk. Archief. VI. 3e stuk. 27 



