408 



nunculus aquatilis cajDillaceus was reeds door 

 Bauhinus opgemerkt, en door V a ill an t (1727) als 

 met weinig meeldraden en smalle bloembladen voorzien 

 beschreven. Na de invoering van de Linnaeaansche nomen- 

 clatuur verkreeg Mj, door Cbaix, den naam R. triclio- 

 p h y 1 1 u s en werd als zoodanig gepubliceerd door V i 1 1 a r s 

 (Histoire des plantes du Dauphiné, 1786 — 1789). 



Of C b a i X daarmede speciaal den kleinbloemigen vorm be- 

 doeld heeft, is zonder het werk — dat spreker niet ter beschikking 

 staat — niet wel uit te maken. G o d r o n heeft het blijkbaar 

 zoo opgevat. Mocht zulks niet het geval zijn, dan zou de 

 naam R. paucistamineus, in 1834 door T a u s c h aan 

 dezen vorm gegeven en ook door K o c h ovei-genomen, dien 

 van R. trichophyllus moeten vervangen. 



In 1808 werd een nieuwe vorm ontdekt en door D e c a n- 

 dolle als R. t r i p a r t i t u s beschreven. Daaronder waren 

 -echter twee vormen, een met zeer kleine, de andere met groote 

 bloemen. K o c h scheidde deze van elkander, en behield den 

 -naam van D ecandolle alleen voor den kleinen vorm, 

 terwijl hij den grooten, tegelijk met andere, tot eene nieuwe 

 soort: R. Petiveri combineerde. Eene losse bloem van 

 R. t r i p a r t i t u s gaf hij, tot vergelijking, op het plaatje 

 van zijn R. Petiveri in het 82ste Heft van de Flora van 

 Sturm, waarvoor hij o. a. dit gedeelte van het geslacht 

 Ranunculus bewerkte. 



De benaming R. Petiveri voor den grootbloemigen 

 R. tripartitus van Decandolle {§. obtusifolius 

 van dezen auteur) werd overgenomen door C o s s o n en Gr e r- 

 m a i n in hunnen Atlas de la flore des environs de Paris 

 (1845). 



De vormen, welke K o c h bovendien bij zijn R. Petiveri 

 opnam, waren twee: 1" een zoetwatervorm, van de Duitsche 

 Rijnvlakte, dien hij eerst (1^*^ editie der Synopsis) als een 

 . variëteit ö. tripartitus van R. aquatilis had beschreven, 

 en onder dien naam afbeeldde bij Sturm Heft 67; en 2^ een 



I 



