449 



interesseeren. De stempels zijn meestal ten getale van twee 

 aanwezig; somtijds zijn er drie lobben, doordien een der stem- 

 pelgedeelten zich nogmaals gesplitst heeft. 



De inrichting komt geheel overeen met de afbeelding en 

 beschrijving, die Schwartz en W e h s a r g ^) daarvan 

 gegeven hebben. 



De geheele oppervlakte der stempels, zoowel de binnen- als 

 de buitenzijde is met papillen bezet ; terwijl echter in den knop 

 de beide stempellobben vlak tegen elkander aanliggen, wijken 

 zij bij de opening meer en meer van elkander af, totdat zij 

 eindelijk haar geheele oppervlakte voor het opvangen van 

 stuifmeel aanbieden. Doordien de lengte van den stijl die der 

 meeldraden overtreft, komen de stempels derhalve boven de 

 helmknoppen te staan. Deze inrichting maakt dus een zelfbe- 

 stuiving, een eigenlijke autogamie onmogelijk. De onderlinge 

 stand van stempel en helmhokjes vormt hier een mechanische 

 verhindering tot zelfbestuiving en daardoor tot zelfbevruch- 

 ting, wat door Axell met den naam van „h e r c o g am i e" 

 werd aangeduid. 



-' Wanneer, zoo meent K e r n e r ^), in een bloem van het 

 begin tot het einde van den bloeitijd de stempel zulk een 

 stand inneemt, dat hij wel door aankomende insekten kan aan- 

 geraakt worden, doch niet vanzelf met pollen van de in de 

 nabijheid staande meeldraden kan voorzien worden, dan mag 

 men van zoodanige bloem wel aannemen, dat zij voor kruis- 

 bevruchting is aangewezen. 



Tot deze rubriek brengt hij dan ook C. sepium. 



Toch is de onderhnge betrekking in grootte van meeldraden 



^) C. Schwartz und K. Wehsarg. Die Form der Stigmata 

 vor, wahrend und nach der Bestaubnng bei verschiedenen Fami- 

 lien in Pringsh. Jahrb. f. Wiss. Bot. XV, p. 192. Tab. IV, fig. 16, 

 Tab. V. fig. I. 



De afbeelding die Baillon (Hist, des PI. X, p. 311) van deze 

 organen geeft, is meer „gestyleerd" dan natuurgetrouw. 



^) Kerner von Merilauii. Pflanzenleben. 1891, II, p. 300. 



