478 



vlak van een rechthoekigen driehoek, waarvan de zijtak de 

 lengte van 1.81 M. had en de langste zijas 1.03 M., dus een 

 gezamenlijk oppervlak van 0.9321 M^. Wanneer men nu nagaat 

 dat op iedere plaats van deze oppervlakte de zijassen in den 

 grond kunnen dringen en aanleiding kunnen geven tot het 

 ontstaan van een nieuwe plant, wanneer de omstandigheden 

 daarvoor gunstig zijn, dan zal het duidelijk zijn dat C. s e p i u m 

 in deze niet windende stengels een uitstekend middel bezit om 

 zich te verspreiden. 



Men bedenke dat de verspreidingswijze door middel van 

 vruchten en zaden, voor zooverre deze niet door dieren ver- 

 spreid worden, ook niet zoo snel gaat, als men wel zoude 

 vermoeden. Voor de meeste planten is er reeds een voordeel 

 aan verbonden, wanneer de zaden slechts op zeer geringe 

 afstanden van de moederplant terechtkomen en doordien zich 

 deze kleine verplaatsing telkens hei'haalt, daardoor kunnen de 

 planten na verloop van tijd groote afstanden afleggen. Het is 

 zeker een der verdiensten van Hildebrand op dit feit de 

 opmerkzaamheid gevestigd te hebben. Slechts enkele zaden 

 bijv. van Lupinus digitatus, Acanthus mollis, 

 Hura crepitans en Bauhinia purpurea worden 

 weggeslingerd over afstanden die eenige meters bedragen; bij 

 de meeste planten is een verplaatsing van enkele centimeters 

 reeds voldoende om aan de plant een gunstigere gelegenheid 

 te verschaffen voor hare levensvoorwaarden. Terecht merkt 

 Hildebrand dan ook op dat het vormen van uitloopers 

 een gewichtiger faktor voor de verspreiding der plant is dan 

 het voortbrengen van verschillend gevormde zaden ^). 



De opgegeven getallen zijn volstrekt geen bizonderheden ; 

 uit de vele metingen die ik gedaan heb, mogen de volgende 

 nog tot verduidelijking van de hier besproken eigenaardig- 

 heid dienen. 



') Dr. Friedrich Hildebrand, Die Verbreitungsmittel 

 der Pflanzen. 1873 p. 39. 



