637 



deeling op te doen berusten. Van meer gewicht schijnt mij 

 het kenmerk der knopligging der bladeren toe, waardoor men 

 het geslacht in drie natuurlijke groepen kan verdeelen : 



l*". bladeren in den knop van beide zijden opgerold (P. 

 natans, polygonifolus, plantagineus, rufes- 

 cens, heterophyllus, lucens). Men zoude deze groep 

 de „Na tantes" kunnen noemen. 



2^. bladeren van eene zijde opgerold: (P. perfoliatus, 

 p r a e 1 o n g u s en d e n s u s). die men de „ S u b m e r s i" 

 kan noemen. 



3®. bladeren met vlakke knopligging, waartoe in de eerste 

 plaats de vormen met meer of minder samengedrukte sten- 

 gels, (P. crispus, zosteraefolius, acutifolius, 

 obtusifolius, mucronatns, pusillus en tri- 

 c h o ï d e s) welke ik gemakshalve met den naam „Co m- 

 p r e s s i" heb aangeduid en in de tweede plaats de vormen 

 met stengelomvattende bladscheeden P. pectinatus met 

 verwanten, die ik M a r i n i wensch te noemen. Inderdaad 

 bestaat in deze drie hoofdgroepen een natuurlijke verwant- 

 schap : de natantes bezitten allen de eigenschap om drijvende 

 van de ondergedokene in vorm verschillende bladeren te kun- 

 nen maken, ofschoon dit bij P. 1 u c e n s, bij onze inlandsche 

 exemplaren, nog nooit is waargenomen. 



P. lucens is echter door middel van P. heterophyl- 

 lus verbonden met P. natans, waardoor hare plaatsing in 

 deze groep volkomen gerechtvaardigd is. 



Het schijnt mij toe dat P. d e n s u s niet van de andere 

 moet afgescheiden worden, daar de bladeren slechts schijnbaar 

 overstaande zijn, derhalve hierin geen kenmerk wordt gevon- 

 den om haar van hare verwanten af te scheiden. De natuur- 

 lijke verwantschap, die de planten uit de groep der c o m- 

 p r e s s i bezitten, behoef ik niet nader aan te toonen ; boven- 

 dien zal men hiervan overtuigd worden door de hier volgende 

 soortsbeschrijvingen. 



