715 



s c h u 1 e n door Sti-assburger, Noll, Schenk en 

 S c h i m p e r, Jena, 1894, bijna onveranderd overgenomen. 

 Terwijl verondersteld wordt, dat men in het bezit zij van een 

 dezer werken, verdient tevens aanbeveling het raadplegen van 

 Engler, Syllabus, 1892, Grosse Ausgabe. Bij 

 zelfstandig, dieper doordringen wordt, nit den aard der zaak, 

 meer uitgebreide literatuur vereischt. 



De beginselen der natuurlijke methode, m. a. w. van het 

 opsporen van het morphologische verband tusschen de leden 

 van het plantenrijk, door A. enL. de Jussieu ingevoerd, en 

 door A. P. De Candolle nader ontwikkeld, zijn door mij 

 behandeld in Z a k f 1 o r a, 8ste druk, 1ste Afdeeling, Inleiding, 

 bl. 29, e. V., waar tevens de bouwstoffen zijn aangegeven voor 

 eigen oefeningen op phytographisch gebied. De ontwikkelings- 

 leer is daar genoemd, maar niet nader besproken. Hier zij 

 voldoende aan te stippen, dat reeds Linnaeus, door het 

 eigenaardige der natuurlijke verwantschap getroffen, het ver- 

 moeden uitte, dat daaraan een werkelijke, genetische samen- 

 hang ten grondslag zou liggen ; dat zich vervolgens, in de 

 eerste helft van deze eeuw, aan de hand van planten- 

 palaeontologie en plantengeographie, voor het plantenrijk 

 (gelijk voor het dierenrijk) de ontwikkelings- of afstammings- 

 leer heeft gevormd, en dat daarbij, door Darwin, het 

 heginsel der natuurkeus is ingevoerd. 



Bij die ontwikkelings- of afstammingsleer gaat dus de rang- 

 regeling der kenmerken, naar haar gewicht, over in de vraag 

 naar de meest waarschijnlijke tijdorde van hun ontstaan, 

 terwijl zij, volgens de theorie der natuurkeus, geacht worden, 

 in opvolgende geslachten, uit toevallige afwijkingen van het 

 vooraf bestaande, bewaard, bevestigd en versterkt te zijn, 

 doordien zij, in de omstandigheden, waarbij zulks plaats greep 

 nuttig waren. 



De verwantschap wordt, in dezen zin, p h y 1 o g e n i e, en 

 de verwantschapsboom der natuurlijke methode als de voorbe- 



