731 



richting behouden, nadat zij de oppervlakte bereikt hebben. 

 Want, wegens hun van het water niet of nauwelijks verschil- 

 lend specifiek gewicht, kunnen zij zich niet boven de opper- 

 vlakte daarvan verhefiFen, maar blijven ondergedompeld, en 

 moeten dus, zoodra zij verder doorgroeien, recht of met een 

 bocht, zijwaarts uitwijken, meer en verder, naarmate zij langer 

 worden. Naar verschillende zijden uiteehwijkend, vormen zij 

 dan een steeds breeder wordenden ki-ing nabij de wateropper- 

 vlakte, die van binnen voortdurend door nieuwe, opstijgende 

 takken wordt aangevuld. 



Inmiddels begint ook, bij het bereiken van de oppervlakte, 

 de bloei. Gelijk bekend, ontstaan de bloemen eindelingsch, 

 terwijl de groeiende as, sympodiaal, telkens vervolgd wordt 

 door een zijtak in den oksel van het hoogste blad, onmiddellijk 

 onder den bloemsteel. Hierdoor ontstaat dus van lieverlede 

 eene reeks van schijnbaar zijdelingsche, maar tegenover de 

 bladen staande bloem- en vruchtstelen, waarvan de voorste, 

 naast het nieuw uitgroeiend stengellid, aan het uiteinde staat, 

 en, boven het water, bloeit, terwijl de daarachter zich bevin- 

 dende, oudere, vruchtdragende of hunne vruchten reeds verloren 

 hebbende, stelen in het water nedergebogen zijn. Meest bloeit 

 maar ééne bloem aan den top der reeks ; vooral bij B. t r i c h o- 

 p h y 1 1 u m zag ik nu en dan twee, doordien zich de jongste 

 reeds geopend had, voordat de daaraan voorafgaande nog was 

 uitgebloeid. 



Dat men den geheelen kring vrij gelijkmatig met bloemen 

 bezet ziet, is dus het gevolg daarvan, dat zich overal bloeiende 

 uiteinden bevinden. Naarmate de bloemen in elke reeks sneller 

 op elkander volgen, is de bezetting dichter ; naarmate langer 

 tijd verloopt tusschen het uitbloeien van de eene en het zich 

 openen van de volgende bloem derzelfde reeks, vindt men 

 meer takeinden met ongeopende knoppen tusschen de bloeiende. 



De cirkelvormige velden die, zoowel bij B. t r i c h o p h y 1- 

 1 i u m als bij B. d i v a r i c a t u m eene middellijn van 3 

 meters bereikten, zonder hunne regelmatigheid te verliezen, 



