42 



zeer vertraagd door het systeem van luchtkanalen, dat men 

 bij de meeste zaden van dezen aard onder de opperhuid 

 vindt. Slaagt men er in door kunstgrepen deze kanalen 

 met water te vullen, dan heeft de imbibitie van het zaad 

 zeer snel plaats. In den gewonen loop van zaken, als het 

 zaad, na langen tijd gaat opzwellen, begint dit op een 

 bepaald punt: de tweelingknobbeltjes der anatomen. In 

 verband met de hierboven gegeven verklaring is het van 

 belang, dat op die plaats, onder de opperhuid, geen lucht- 

 kanalen aanwezig zijn. De oorzaak van het hard zijn is 

 dus, naar Spr. meent, vooral een anatomisch-physische; 

 de chemische samenstelling der celwanden, die uit cellulose 

 en pectine bestaan, speelt een ondergeschikte rol. 



Ten slotte spreekt de heer Van der Lek over Ver- 

 ticilliose, in het bijzonder van de Komkommerplant. 



Het geslacht Verticillium blijkt van toenemende betee- 

 kenis te zijn voor de ziekteleer der planten. Reeds in 

 1879 hebben Reinke en Berthold Verticillium albo- 

 atrum beschreven en aangetoond, dat zij een ziekte der 

 aardappelplant veroorzaakt, doch men heeft verder hieraan 

 weinig aandacht geschonken. Na 1910 komen er berichten 

 uit Noord-Amerika betreffende verwelkingsziekten, door 

 dezelfde zwam veroorzaakt bij aardappel, okra (Hibiscus 

 esculentus) en eierplant (Solanum melongena); in 1913 

 beschreef Klebahn een d.g. Dahlia ziekte. 



Spreker heeft nu in 1916 Verticilliose van Cucurbitaceae 

 (komkommer, meloen) waargenomen. Hij heeft de ziekte 

 gedurende twee jaar bestudeerd bij de komkommer; daarbij 

 is het volgende gebleken: 



De Verticilliose van de komkommer stemt in hoofdzaak 

 overeen met dergelijke bij andere gewassen voorkomende 

 ziekten (bijv. bij de aardappelplant). Ook hier belemmering 

 van den opwaartschen sapstroom, door den groei eener zwam 

 in de houtvaten. De parasiet is Verticillium alboatrum; 

 door middel van wederkeerige infecties is geconstateerd. 



