67 



(M + O) (M + S)0 s (M + O) (O + V)M of 

 OS ^ VM en dit is in strijd met het onderstelde. 



4. Zijn de aantallen der homozygoten onderling gelijk, 

 dan krijgt de populatie in de volgende generatie een 

 invariante samenstelling, waarin 

 homozyg. : monoheterozyg. : diheterozyg. = 1:2:4. 



Bewijs: m = o = s = v, dus M = O = S = V. 



Fi wordt dan 

 homozygoot M~, O", S", V" 

 monoheterozyg. 2MO, 2MS, 20V, 2SV 

 diheterozyg. 2(MV + OS), of, gezien het onderstelde: 

 homoz. = M~, monoheterozyg. = 2M", diheteroz. 4M~. 



Na zeer veel generaties wordt voldaan aan de verhouding 

 (M + O)" (M + S)" etc. (zie onder 2), hierin zijn wederom 

 alle homozygoten gelijk in aantal, zoodat de verhouding 

 1:2:4 behouden blijft. 



N.B. Stel ik het aantal der homozygoten O en S = O, 

 dan is de populatie hoogstens monoheterozygoot. De 

 verhouding van homozygoot : heterozygoot is dan 1 : 2. 

 Dit is ook af te leiden uit de gegeven formule van Jennings. 



Wij hebben dus gezien dat in een willekeurige populatie 

 met twee genotypische verschillen na een groot aantal 

 panmictische paringen bepaalde getallenverhoudingen op- 

 treden. Misschien dat deze verhoudingen werkelijk kunnen 

 gevonden worden, wanneer men een gedurende langen 

 tijd aan zichzelven overgelaten populatie, b.v. een eiland- 

 fauna of flora, onderzoekt. 



In de practijk moet men er echter op bedacht zijn dat 

 een bepaalde eigenschap of eigenschappencomplex op 

 meer dan 2 factoren kan berusten. 



Dit doet evenwel niets ter zake, aangezien de gevonden 

 eigenschappen ook moeten opgaan voor een populatie 

 met n erfelijke verschillen. 



Op een dezer gevallen zou ik iets nader willen ingaan, 

 door de volgende stelling të poneeren: 



