69 



zijn de homozygoten dus ook gelijk. De door de gameten 

 gevormde monoheterozygoten zijn IGnGn en b.v. IGmGm, 

 deze zijn ook onderling gelijk en verhouden zich tot de 

 homozygoten als 2:1. Aldus voortgaande bewijs ik het 

 eerste deel van de stelling of: 



homo : mono : di : tri : n-hetero = 



1 : 2 : 2- : 23 : 2\ 



Hoe wordt deze verhouding in de Fo? 



Wederom zijn de homozygoten enz. onderling gelijk, 

 dus geldt dezelfde redeneering als boven om aan te toonen 

 dat in de Fo de verhouding zal blijven 1 : 2 : 2^ : 2^ : 

 2" hetgeen te bewijzen was. 



Generahseeren we dus de Mendelsche populatie zoo 

 ruim mogelijk, het spel der kansen de meest vrije loop 

 latende, zoo blijkt het dat er, niettegenstaande dat, een 

 evenwicht ontstaan zal. Een evenwicht, weliswaar langs 

 deductieven weg gevonden — dus voor den onderzoeker 

 van twijfelachtig belang. En toch geloof ik zeker, dat de 

 inductief te werk gaande geneticus, wanneer hij bij de 

 daarvoor geschikte populaties te rade gaat — vooral wat 

 de limietwaarden betreft — dit evenwicht op het spoor 

 zal komen. 



Amersfoort. L. G. M. Baas Becking. 



Literatuur: 



Erwin Baur. Experimentelle Vererbungslehre 1914. 



H. Heukels. Die Kreuz-und Selbstbefruchting und 

 die Vererbungslehre Ree. Trav. Bot. Neerl. XIL 3. 1915. 



H. S. Jennings. The numerical results of diverse 

 systems of breeding. Genetics I, 1. 1916. 



E. N. Wentworth & B. M. Remick. Some pro- 

 perties of the generalised mendelian Population. Genetics 

 I, 6. 1916. 



A. B. Bruce. Inbreeding. Journ. of Genetics. 1917. 



R. B. Rob-bins. Partial self-fertilisation contrasted with 

 brother and sister mating, Journ. of Gen. 1918. 



